Prawo Geigera-Nuttalla

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Prawo Geigera-Nuttalla, reguła Geigera-Nuttalla – empiryczna zależność między stałą rozpadu λ naturalnego nuklidu alfa-promieniotwórczego a zasięgiem r emitowanej cząstki α w powietrzu, wyrażona wzorem

\log \lambda = a + b \log r,

gdzie a i b są stałymi, przy czym stała a jest zależna od szeregu promieniotwórczego, do którego należy dany nuklid. We współczesnej formie przedstawiane jest w postaci

\ln\lambda=-a_1\frac{Z}{\sqrt{E}}+a_2

gdzie dodatkowo Z jest liczbą atomową, E jest energią kinetyczną cząstki alfa i jądra odrzutu, zaś a1 i a2 są stałymi.

Historia[edytuj | edytuj kod]

W 1912 roku Hans Geiger i John Mitchell Nuttall zauważyli wyraźną korelację między szybkością rozpadu promieniotwórczego danego izotopu a energią wysyłanych przez ten izotop cząstek alfa (ich zasięg w powietrzu wzrasta wraz z początkową energią kinetyczną cząstki). Regułę wyjaśnił w 1928 roku George Gamow, korzystając ze swej teorii rozpadu alfa[1] opartej na mechanice kwantowej i zjawisku tunelowania.

Przypisy

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Encyklopedia techniki: energia jądrowa, Warszawa: WNT, 1970.
  • A. K. Wróblewski, Historia fizyki, Warszawa: PWN, 2006.