Prawo Gutenberga-Richtera

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Prawo Gutenberga-Richtera - prawo stosowane w sejsmologii, obrazujące zależność pomiędzy daną magnitudą a liczbą trzęsień ziemi o co najmniej tej magnitudzie, na dowolnym ustalonym terenie i w dowolnym przedziale czasowym.

Wzór[edytuj | edytuj kod]

Prawo wyraża się wzorem

\!\,{\log N} = A - b M

bądź

\!\,N = 10^{A - b m}

gdzie:

  • \!\, N to liczba trzęsień ziemi
  • \!\, M to minimalna magnituda
  • \!\, A oraz \!\, b są stałe.

Wzór po raz pierwszy sformułowali Charles Francis Richter i Beno Gutenberg w roku 1949. Zależność jest zaskakująco uniwersalna i nie zmienia się znacząco w czasie ani w zależności od badanego terenu.

Opis[edytuj | edytuj kod]

Stała b jest typowo równa 1, co przykładowo oznacza iż na każde trzęsienie ziemi o magnitudzie 4 przypada 10 trzęsień o magnitudzie 3 oraz 100 o magnitudzie 2. Istotny wyjątek to seryjne trzęsienia ziemi, kiedy b może osiągnąć wartość nawet 2,5, wskazując na większą liczbę małych wstrząsów w stosunku do dużych. Poza tym wyjątkiem wartość b znacząco odbiegająca od 1 może sugerować niepoprawność badanego zbioru danych, na przykład jego niekompletność lub błędy w obliczaniu magnitudy.

Stała A oznacza ogólną częstotliwość występowania wstrząsów sejsmicznych na danym terenie.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • B. Gutenberg oraz C.F. Richter, Seismicity of the Earth and Associated Phenomena, wydanie 2. (Princeton, N.J.: Princeton University Press, 1954), strony 17-19 ("Frequency and energy of earthquakes").