Prawo Henry'ego

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Prawo Henry'ego - sformułowana w 1803 r. przez angielskiego chemika Williama Henry'ego zależność, opisująca rozpuszczalność składnika w roztworze od ciśnienia cząstkowego tego składnika nad tym roztworem.

W ogólnej postaci prawo to mówi, że cząstkowe ciśnienie par lotnego składnika roztworu jest wprost proporcjonalne do jego ilości w tym roztworze, co można opisać następująco:

p_{i} = n_{i}K_{i}

gdzie:

  •  p_{i} – cząstkowe ciśnienie par składnika i,
  •  K – stała proporcjonalności charakterystyczna dla składnika i w stałej temperaturze,
  •  n – ilość składnika i.

Stała proporcjonalności K zwana jest również stałą Henry'ego i jest zależna od układu gaz-ciecz, rozpuszczalnika i temperatury.

Dla ilości substancji i wyrażonej wpostaci ułamka molowego prawo Henry'ego przyjmuje postać[1]:

p_{i} = x_{i}K_{i}

gdzie x jest ułamkiem molowym substancji i, a współczynnik K jest stałą wyznaczaną doświadczalnie i mającą wymiar ciśnienia.

Prawo Henry'ego ma charakter liniowy w przeciwieństwie do prawa Raoulta opisującego prężność par składnika nad roztworem idealnie rozcieńczonym i jest przybliżoną zależnością eksperymentalną o charakterze izotermicznym, która jednak powinna być spełniona dla niewielkich ciśnień dowolnego układu gaz-ciecz. Równanie to zawodzi gdy mechanizm niektórych procesów związanych z rozpuszczaniem (np. dysocjacja elektrolityczna, asocjacja cząsteczek) prowadzi do nieliniowości.

Podobny charakter ma izoterma adsorpcji Henry'ego stosowana do opisu adsorpcji w fazie gazowej i ciekłej.

Przypisy

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Atkins William Peter, Chemia Fizyczna, Warszawa 2000, s. 164-165, PWN
  • Atkins William Peter, Podstawy Chemii Fizycznej, Warszawa 2002, s. 168-170, PWN