Prawo Lamberta

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Prawo Lamberta - prawo optyki sformułowane przez Johanna Heinricha Lamberta w 1760 r określające zależność światłości od kierunku obserwacji:

Jeżeli pewna powierzchnia promieniuje lub rozprasza światło, to światłość I w kierunku tworzącym kąt θ z normalną do powierzchni promieniującej wyraża się wzorem

I(\theta )=I_{0}\cos \theta\,
gdzie I0 - światłość w kierunku prostopadłym do powierzchni promieniującej.

Prawo to jest spełnione ściśle, gdy powierzchnia promieniująca jest ciałem doskonale czarnym.

Zobacz też: prawo Lamberta-Beera i prawo Beera.