Prawo Webstera

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Prawo Webstera – w piłce nożnej prawo zawodnika do wolnego transferu, będące rozszerzeniem Prawa Bosmana. Termin pochodzi od nazwiska Andy'ego Webstera[1].

Jego źródłem jest prawo unijne, zaś bezpośrednio opiera się ono na przepisie zawartym w artykule 17 regulaminu FIFA, pozwalającym piłkarzowi jednostronnie go wypowiedzieć po upływie tzw. „okresu ochronnego”:

  • 3 lata od daty zawarcia kontraktu (w przypadku umowy długoterminowej, tj. dłuższej niż trzy lata i nie dłuższej niż pięć[2], dla graczy, którzy nie ukończyli 28 roku życia),
  • 2 lata od daty zawarcia kontraktu (w przypadku umowy długoterminowej, tj. dłuższej niż dwa lata i nie dłuższej niż pięć,dla graczy, którzy ukończyli 28 rok życia)[3].

Przesłanki[edytuj | edytuj kod]

By artykuł 17. regulaminu FIFA miał zastosowanie muszą jednocześnie zostać spełnione trzy warunki:

  • w terminie 15 dni od zakończenia sezonu (data ostatniego oficjalnego meczu w sezonie) piłkarz musi poinformować pracodawcę o swojej decyzji,
  • nowy klub piłkarza musi mieć siedzibę w miejscu objętym jurysdykcją innej federacji narodowej [potrzebne źródło], niż poprzedni (najczęściej jest to inne państwo, choć w przypadku Wielkiej Brytanii wystarczy, że będzie to jej inna część składowa),
  • nowy klub musi zapłacić staremu klubowi odszkodowanie w wysokości równej kwocie zarobków piłkarza, które wynikałyby z kontraktu do końca jego obowiązywania (np. za dwa ostatnie lata w przypadku wypowiedzenia umowy na dwa lata przed terminem jej formalnego zakończenia)[4].

Tło historyczne[edytuj | edytuj kod]

W styczniu 2005 roku rosyjski biznesmen litewskiego pochodzenia Władimir Romanow nabył od Leslie Deansa i Chrisa Robinsona pakiet kontrolny szkockiego klubu Heart of Midlothian Edynburg, już w grudniu 2005 roku stając się jego większościowym udziałowcem. 1 lutego 2005 roku wprowadził on w klubie nową politykę transferową, bowiem zaczął masowo sprowadzać piłkarzy ze swojej ojczyzny. Miejsce w wyjściowym składzie zaczęli przez to tracić grający tam wcześniej zawodnicy, m.in. utalentowany Andrew Neil Webster, który popadł w konflikt z prezesem Romanem Romanowem (synem właściciela klubu). Romanowowie nie chcieli jednak rozwiązać kontraktu z graczem, dlatego w sierpniu 2006 roku, 24-letni wówczas Webster wymówił swemu pracodawcy obowiązującą jeszcze przez 12 miesięcy umowę, by związać się z angielskim klubem Wigan Athletic. Przeciwny temu był również Szkocki Związek Piłki Nożnej (SFA), który – najprawdopodobniej z braku wiedzy – nie chciał wydać Wigan Athletic certyfikatu piłkarza, zasłaniając się ważnością kontraktu gracza. Ostatecznie, po konsultacjach z prawnikami FIFA, prezes Szkockiego Związku Piłkarzy Zawodowych (SPFA) Fraser Wishart zgodził się na przeprowadzkę Webstera do Wigan[5]. 1 lutego 2008 roku Międzynarodowy Trybunał Arbitrażowy ds. Sportu (CAS) w Lozannie uznał ów transfer za zgodny z prawem unijnym, nakazując jednocześnie Websterowi zwrot wynagrodzenia zagwarantowanego do końca kontraktu ze szkockim klubem[6].

Przypisy

  1. Łukasz Sawala: Słowniczek transferowy (pol.). [dostęp 28 lutego 2008].
  2. W innym przepisie FIFA określa maksymalną długość kontaktu na pięć lat.
  3. Łukasz Sawala: Prawo Webstera - 3 warunki wytransferowania (pol.). [dostęp 28 lutego 2008].
  4. Patryk Serwański: Sportowiec - dyskryminowany pracownik (pol.). [dostęp 28 lutego 2008].
  5. Łukasz Sawala: Prawo Webstera - problemy Webstera (pol.). [dostęp 28 lutego 2008].
  6. sport.pl: Prawo Webstera usankcjonowane (pol.). [dostęp 28 lutego 2008].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]