Prawo geodezyjne i kartograficzne

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ustawa z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne
Data wydania 17 maja 1989
Miejsce publikacji  Polska, Dz. U. z 1989 r. Nr 30, poz. 163
Tekst jednolity Dz. U. z 2010 r. Nr 193, poz. 1287
Rodzaj aktu ustawa
Przedmiot regulacji prawo geodezyjne i kartograficzne
Status obowiązujący
Ostatnio zmieniony przez Dz. U. z 2014 r. poz. 897
Wejście w życie ostatniej zmiany 12 lipca 2014 r.[1]
Zastrzeżenia dotyczące pojęć prawnych

Prawo geodezyjne i kartograficzne – zbiór norm regulujących zagadnienia dotyczące geodezji i kartografii w zakresie

  1. krajowego systemu informacji o terenie (KSIT)
  2. organizacji i zadań Służby Geodezyjnej i Kartograficznej
  3. wykonywania prac geodezyjnych i kartograficznych
  4. ewidencji gruntów i budynków (katastru nieruchomości)
  5. zintegrowanego systemu informacji o nieruchomościach (ZSIN)
  6. gleboznawczej klasyfikacji gruntów
  7. rozgraniczania nieruchomości
  8. geodezyjnej ewidencji sieci uzbrojenia terenu (GESUT) oraz koordynacji sytuowania tych sieci
  9. państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego
  10. uprawnień zawodowych do wykonywania samodzielnych funkcji w dziedzinie geodezji i kartografii
  11. ewidencji miejscowości, ulic i adresów (EMUiA), dawniej numeracji porządkowej nieruchomości w miejscowościach

Ponadto w ustawie zawarto przepisy karne i kary pieniężne

Ustawę nowelizowano wielokrotnie. Ostatni tekst jednolity został opublikowany w 2010 r.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. z wyjątkiem przepisów:
    • art. 1 pkt 17 lit. b w zakresie nadania nowego brzmienia art. 20 ust. 2 pkt 4 ustawy zmienianej w art. 1,
    • art. 1 pkt 32, 34-36,
    • art. 4, 6-8
    - które zgodnie z art. 16 nin. ustawy wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2015 r.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]