Prawo o notariacie
Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
| Ustawa z dnia 14 lutego 1991 r. – Prawo o notariacie | |
| Data wydania | 14 lutego 1991 |
| Miejsce publikacji |  Polska, Dz. U. z 1991 r. Nr 22, poz. 91 |
| Data wejścia w życie | 1 października 2001 |
| Rodzaj aktu | ustawa |
| Przedmiot regulacji | działalność notariuszy |
| Status | obowiązujący |
| Ostatnio zmieniony przez | Dz. U. z 2011 r. Nr 126, poz. 714 |
| Wejście w życie ostatniej zmiany | 18 lipca 2011 |
| Przeczytaj: Ważne zastrzeżenia! | |
Ustawa z dnia 14 lutego 1991 r. – Prawo o notariacie – polska ustawa, uchwalona przez Sejm RP, regulująca kwestie prawne związane z działalnością notariuszy.
Ustawa określa:
- zasady powoływania i odwoływania notariuszy
- prawa i obowiązki notariuszy
- strukturę organizacyjną i kompetencje samorządu notarialnego
- zasady nadzoru nad notariatem
- zasady odpowiedzialności notariuszy za szkody
- zasady odpowiedzialności dyscyplinarnej notariuszy
- przepisy o aplikantach i asesorach notarialnych
- zasady dokonywania czynności notarialnych
- zasady sporządzania aktu notarialnego i aktów poświadczenia dziedziczenia
- zasady poświadczania dokumentów notarialnych
- zasady sporządzania wypisów, wyciągów i odpisów aktów notarialnych
Nowelizacje [edytuj]
Ustawę znowelizowano wielokrotnie. Ostatnia zmiana weszła w życie w 2011 roku[1].
Linki zewnętrzne [edytuj]
Przypisy
- ↑ Ustawa z dnia 10 czerwca 2011 r. o zmianie ustawy - Prawo o adwokaturze, ustawy o radcach prawnych oraz ustawy - Prawo o notariacie (Dz. U. z 2011 r. Nr 142, poz. 830)
