Prawo rodzinne
Prawo rodzinne – wyspecjalizowany dział prawa cywilnego regulujący stosunki prawne w rodzinie (zarówno niemajątkowe i majątkowe), jej istnienie i funkcjonowanie, stosunki wewnątrz rodziny jak i z osobami trzecimi.
Spis treści |
Rozwój historyczny prawa rodzinnego [edytuj]
Państwo zaczęło ingerować w stosunki rodzinne w XVIII wieku. Powstały na początku XIX wieku, obowiązujący w dużej części Europy (także na terenie Księstwa Warszawskiego) Kodeks Napoleona nie mówił o władzy rodzicielskiej, ale o ojcowskiej. Ojciec miał prawo karcenia domowego (ius castigandi). Od XIX wieku wprowadzono sankcje przeciw nadużywaniu karcenia dzieci. ABGB, a szerzej BGB umożliwiały dziecku prowadzenie samodzielnej działalności gospodarczej.
Obecny kształt prawa rodzinnego [edytuj]
W Polsce kwestie związane z prawem rodzinnym reguluje Kodeks rodzinny i opiekuńczy, Kodeks cywilny i ustawy szczegółowe. Źródłem prawa rodzinnego w ustawodawstwie polskim jest Kodeks rodzinny i opiekuńczy, stanowiący niejako uzupełnienie przepisów Kodeksu cywilnego.
Własną regulację praw rodzinnych zawiera również Traktat konstytucyjny UE, gdzie w rozdziale II zawarte zostało prawo do założenia rodziny i zawarcia małżeństwa, zakaz dyskryminacji, różnorodność kulturową, religijną i językową, równouprawnienie kobiet i mężczyzn, prawa dziecka, ochrona życia rodzinnego i zawodowego i tym samym prawa te zostały w sposób znaczący rozwinięte, także z punktu widzenia teorii praw człowieka.
Podstawowe pojęcia [edytuj]
Bibliografia [edytuj]
- Jerzy Strzebińczyk, Prawo rodzinne, Kantor Wydawniczy Zakamycze 2003, ISBN 83-7333-179-4
Linki zewnętrzne [edytuj]
- Ustawa z dnia 25 lutego 1964 r. — Kodeks rodzinny i opiekuńczy (Dz. U. z 1964 r. Nr 9, poz. 59)
