Prawo rozcieńczeń Ostwalda

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Prawo rozcieńczeń Ostwalda – przybliżona zależność stałej dysocjacji (K) słabego elektrolitu od jego stopnia dysocjacji (α) i stężenia (C)[1].

K = \frac{\alpha^{2} C}{1 - \alpha}
  • Dla elektrolitu trójjonowego[1]:
K = \frac{4 \alpha^{3} C^{2}}{1 - \alpha}

Prawo rozcieńczeń Ostwalda stosuje się m.in. do obliczeń dysocjacji słabych kwasów i zasad, a także do hydrolizy ich soli.

Równanie to spełnione jest jedynie w rozcieńczonych roztworach słabych elektrolitów, gdyż:

  • pomija wpływ siły jonowej roztworu na współczynniki aktywności – powinno się używać aktywności zamiast stężeń
  • pomija jony będące wynikiem autodysocjacji rozpuszczalnika (wody) – niedopuszczalne dla bardzo małych stężeń elektrolitu porównywalnych ze stężeniem jonów w czystym rozpuszczalniku

Zależność ta została wyprowadzona przez Wilhelma Ostwalda w 1888 r. na podstawie teorii dysocjacji elektrolitycznej.

Bardzo słabe elektrolity[edytuj | edytuj kod]

Jeżeli wyrażenie K/C ma wartość poniżej 1/400 lub α wynosi poniżej 5%, wówczas wyrażenie 1 − α ≈ 1 i równanie można rozwiązać się w sposób przybliżony:

\frac{K}{C} \approx \alpha^{2}

skąd otrzymuje się stopień dysocjacji α:

\alpha \approx \sqrt{\frac{K}{C}}

oraz stężenie formy zdysocjowanej αC:

C_{zdys.} = \alpha C \approx \sqrt{KC}

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. 1,0 1,1 1,2 Ostwalda prawo rozcieńczeń. W: Encyklopedia techniki. Chemia. Warszawa: WNT, 1965, s. 505.
  2. Adam Bielański: Podstawy chemii nieorganicznej. Wyd. 5. Warszawa: PWN, 2002, s. 344–345. ISBN 83-01-13654-5.