Prawo spadkowe

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Prawo spadkowe – gałąź prawa cywilnego regulująca przejście praw i obowiązków majątkowych po śmierci ich właściciela. Także stosunki cywilno-prawne istniejące w chwili śmierci z reguły przechodzą na inny podmiot, a nie wygasają. Ze względu na przedmiot regulacji przepisy prawa spadkowego mają charakter bezwzględnie obowiązujący (ius cogens).

W Polsce kwestie związane z prawem spadkowym reguluje księga czwarta kodeksu cywilnego – spadki[1].

Podstawowe pojęcia związane z prawem spadkowym to:

W prawie spadkowy kluczowe znaczenie mają terminy, np. Przyjęcie bądź odrzucenie spadku. Są również czynności prawne w ramach prawa spadkowego, które wymagają dotrzymywania terminów. Pierwszym przykładem palących terminów jest czas jaki spadkobierca ma do dyspozycji by określi czy spadek przyjmuje czy odrzuca. Czas ten zaczyna biec od daty powiadomienia o spadku danego spadkobiercy[2].

Przypisy

  1. Art. 922–1088 Ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. — Kodeks cywilny (Dz. U. z 2014 r. Nr 0, poz. 121)
  2. Na podstawie http://prawospadkowe.info