Prawo telekomunikacyjne

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ustawa z dnia 16 lipca 2004
Prawo telekomunikacyjne
Nazwa potoczna Prawo telekomunikacyjne
Data wydania 16 lipca 2004
Miejsce publikacji  Polska, Dz. U. z 2004 r. Nr 171, poz. 1800, z późn. zm.
Tekst jednolity Dz. U. z 2014 r. Nr 0, poz. 243
Data wejścia w życie 3 września 2004
Rodzaj aktu ustawa
Przedmiot regulacji prawo telekomunikacyjne
Status obowiązujący
Ostatnio zmieniony przez Dz. U. z 2012 r. Nr 0, poz. 1529
Wejście w życie ostatniej zmiany 21 stycznia 2013
Zastrzeżenia dotyczące pojęć prawnych

Prawo telekomunikacyjnepolskie prawo zawarte w ustawie z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne (Dz. U. z 2004 r. Nr 171, poz. 1800) z późniejszymi zmianami oraz w innych ustawach.

Cel i zakres ustawy[edytuj | edytuj kod]

Celem ustawy jest stworzenie warunków dla:

  • wspierania równoprawnej i skutecznej konkurencji w zakresie świadczenia usług telekomunikacyjnych;
  • rozwoju i wykorzystania nowoczesnej infrastruktury telekomunikacyjnej;
  • zapewnienia ładu w gospodarce numeracją, częstotliwościami oraz zasobami orbitalnymi;
  • zapewnienia użytkownikom maksymalnych korzyści w zakresie różnorodności, ceny i jakości usług telekomunikacyjnych
  • zapewnienia neutralności technologicznej.

Ustawa określa:

  • zasady wykonywania i kontroli działalności telekomunikacyjnej polegającej na świadczeniu usług telekomunikacyjnych, dostarczaniu sieci telekomunikacyjnych lub udogodnień towarzyszących;
  • prawa i obowiązki przedsiębiorców telekomunikacyjnych;
  • prawa i obowiązki użytkowników i użytkowników urządzeń radiowych;
  • warunki podejmowania i wykonywania działalności polegającej na dostarczaniu sieci i udogodnień towarzyszących oraz świadczeniu usług telekomunikacyjnych, w tym sieci i usług służących rozpowszechnianiu lub rozprowadzaniu programów radiofonicznych i telewizyjnych;
  • warunki regulowania rynków telekomunikacyjnych;
  • warunki świadczenia usługi powszechnej;
  • warunki ochrony użytkowników usług;
  • warunki gospodarowania częstotliwościami, zasobami orbitalnymi oraz numeracją;
  • warunki przetwarzania danych w telekomunikacji i ochrony tajemnicy telekomunikacyjnej;
  • zadania i obowiązki na rzecz obronności, bezpieczeństwa państwa oraz bezpieczeństwa i porządku publicznego, w zakresie telekomunikacji;
  • wymagania, jakim powinny odpowiadać urządzenia radiowe i telekomunikacyjne urządzenia końcowe;
  • funkcjonowanie administracji łączności, jej współdziałanie z innymi organami krajowymi oraz instytucjami Unii Europejskiej w zakresie regulacji telekomunikacji.

Znaczenie ustawy[edytuj | edytuj kod]

Ustawa wdraża pakiet dyrektyw Wspólnot Europejskich stanowiących unijne ramy prawne sieci i usług łączności elektronicznej (ich wykaz zmieszczono również w tekście Ustawy):

  • dyrektywa w sprawie wspólnych ram regulacyjnych sieci i usług łączności elektronicznej (dyrektywa ramowa) (2002/21/WE),
  • dyrektywa o zezwoleniach (2002/20/WE),
  • dyrektywa o dostępie (2002/19/WE),
  • dyrektywa o usłudze powszechnej (2002/22/WE),
  • dyrektywa o prywatności i łączności elektronicznej (2002/58/WE)
  • dyrektywa w sprawie konkurencji na rynkach sieci i usług łączności elektronicznej (2002/77/WE)

Ustawa tworzy również wyspecjalizowany urząd administracji rządowej zajmujący się sprawami telekomunikacji – Urząd Komunikacji Elektronicznej.

Prawo telekomunikacyjne wchodzi w skład prawa nowych technologii.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Historyczna lista aktów prawnych tworzących prawo telekomunikacyjne w Polsce (dekrety, ustawy i ważniejsze zmiany):

Inne ustawy[edytuj | edytuj kod]

  • Ustawa z 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz. U. z 2010 r. Nr 106, poz. 675) określająca:
    • formy i zasady wspierania inwestycji telekomunikacyjnych, w tym związanych z sieciami szerokopasmowymi;
    • zasady działalności w zakresie telekomunikacji jednostek samorządu terytorialnego oraz podmiotów wykonujących zadania z zakresu użyteczności publicznej;
    • zasady dostępu do infrastruktury telekomunikacyjnej, i innej infrastruktury technicznej, finansowanych ze środków publicznych;
    • prawa i obowiązki inwestorów, właścicieli, użytkowników wieczystych nieruchomości, osób, którym przysługuje spółdzielcze prawo do lokalu, zarządców nieruchomości oraz lokatorów, w szczególności w zakresie dostępu do nieruchomości, w celu zapewnienia warunków świadczenia usług telekomunikacyjnych;
    • zasady lokalizowania regionalnych sieci szerokopasmowych oraz innej infrastruktury telekomunikacyjnej.
  • Ustawa z 30 czerwca 2011 r. o wdrożeniu naziemnej telewizji cyfrowej (Dz. U. z 2011 r. Nr 153, poz. 903) określająca:
    • sposób wdrożenia naziemnej telewizji cyfrowej;
    • obowiązki operatora multipleksu I i operatora multipleksu II;
    • obowiązki nadawców: Telewizji Polskiej S.A., Telewizji Polsat S.A., TVN S.A., Polskich Mediów S.A., Telewizji Puls Sp. z o.o., rozpowszechniających w dniu wejścia w życie ustawy program telewizyjny w sposób analogowy drogą rozsiewczą naziemną, oraz ministra właściwego do spraw łączności – w zakresie kampanii informacyjnej o telewizji cyfrowej.

Pojęcia prawne wprowadzone w ustawie Prawo telekomunikacyjne[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Scale of justice gold.png Zapoznaj się z zastrzeżeniami dotyczącymi pojęć prawnych w Wikipedii.