Prawo wizyty i rewizji
Prawo wizyty i rewizji - prawo przyznane na mocy Konwencji genewskiej z 1958[1] okrętom wojennym na morzu otwartym wobec statków innych państw w trzech ściśle określonych przypadkach. Zalicza się do nich podejrzenia, że:
- obcy statek trudni się piractwem;
- obcy statek uprawia handel niewolnikami;
- posiada tę samą przynależność państwową co okręt wojenny, lecz pływa pod obcą banderą.
W powyższych przypadkach okręt może wysłać łódź pod dowództwem oficera, który dokonuje sprawdzenia dokumentów uprawniających do podnoszenia bandery, a w razie konieczności przeprowadza kontrolę statku. Nieuzasadniona kontrola wobec zatrzymanego statku zobowiązuje do wynagrodzenia strat i szkód, które mógł odnieść.
Konwencja jamajska z 1982[2] rozszerzyła powyższy katalog o dwa przypadki:
- podejrzenie braku przynależności państwowej statku;
- podejrzenie nadawania nielegalnych audycji - w tym przypadku okręt ma również prawo wykonywania jurysdykcji karnej.
Z mocy Konwencji z 1982 pełnym immunitetem jurysdykcyjnym wobec innych państw objęte są okręty wojenne i rządowe floty statki niehandlowe[3].
Przypisy
- ↑ Konwencja o morzu pełnym sporządzona w Genewie dnia 29 kwietnia 1958 r.. lex.com.pl, 1958-04-29. [dostęp 23 maja 2009].
- ↑ Konwencja Narodów Zjednoczonych o prawie morza, sporządzona w Montego Bay dnia 10 grudnia 1982 r.. lex.com.pl, 1982-12-10. [dostęp 22 maja 2009].
- ↑ Art. 95. i 96. Konwencji Narodów Zjednoczonych o prawie morza.
Bibliografia [edytuj]
- Remigiusz Bierzanek, Janusz Symonides: Prawo międzynarodowe publiczne. Wyd. 8. Warszawa: LexisNexis, 2008, s. 231. ISBN 978-83-7334-294-1.
