Prawosławie w Norwegii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Prawosławie w Norwegii jest związane głównie z mniejszościami rosyjską i grecką oraz z emigrantami napływającymi do Norwegii z krajów bałkańskich. Łączną ilość wyznawców tej religii szacuje się na nie więcej niż 10 tys.

Pierwsze ślady obecności[edytuj | edytuj kod]

W XVI wieku na terenie dzisiejszej Norwegii, w jej północnych regionach, działał prawosławny misjonarz, św. Tryfon z Pieczengi. Prowadził on działalność misyjną wśród Lapończyków, odnosząc pewne sukcesy. Ślady prawosławia na tych terenach zanikły jednak na skutek działań Kościoła luterańskiego.

Obecność w XX w. i współcześnie[edytuj | edytuj kod]

Rosyjski Kościół Prawosławny
Rosyjscy wyznawcy prawosławia pojawili się w Norwegii po rewolucji październikowej, na fali białej emigracji. W 1918 w Oslo zostało odprawione nabożeństwo żałobne ku czci rozstrzelanego cara Mikołaja II i jego rodziny. Okazjonalne nabożeństwa były odprawiane w Trondheim oraz w stolicy kraju. W 1997 w Oslo powstała parafia św. Olgi, która wykorzystywała dla swoich potrzeb dawny budynek konsulatu radzieckiego, a obecnie zaadaptowała dawną luterańską kaplicę pogrzebową. Wśród parafian, obok Rosjan, jest również grupa konwertytów narodowości norweskiej. Patriarsze Moskwy podlega również skit w Folldom.
Patriarchat Konstantynopola
Na początku lat 30. XX wieku grupa wiernych prawosławnych narodowości rosyjskiej, podlegających dotąd parafii Przemienienia Pańskiego w Sztokholmie, podjęła starania na rzecz powołania samodzielnej parafii. Powstała ona w 1936 i przyjęła wezwanie św. Mikołaja. W wyposażeniu prywatnego pomieszczenia zaadaptowanego na cele kultowe pomogli przedstawiciele Fińskiego Kościoła Prawosławnego. Parafia ta podlegała Zachodnioeuropejskiemu Egzarchatowi Parafii Rosyjskich. Do 1952 w parafii pracował wyłącznie kler rosyjski. Parafii przez krótki czas podlegała nieistniejąca już kaplica na wyspie Helgoya. W 1965 powstała parafia Zwiastowania w Oslo, powstała z inicjatywy mniejszości greckiej w Norwegii, która od 1992 posiada wolnostojącą cerkiew. Podlega ona metropolii szwedzkiej patriarchatu Konstantynopola, językiem liturgicznym jest grecki, tej narodowości jest większość wiernych. Patriarsze Konstantynopola podlega monaster w lasach Hurdal na północ od Oslo.
Serbski Kościół Prawosławny
W Oslo od 1992 istnieje parafia św. Bazylego z Ostroga, podlegająca eparchii brytyjsko-skandynawskiej. Jej parafianami są głównie uchodźcy oraz emigranci z krajów bałkańskich, co czyni z niej najszybciej rozwijającą się prawosławną placówkę duszpasterską w Norwegii. Kler pracujący w parafii okazjonalnie organizuje również nabożeństwa poza stolicą. Językiem liturgicznym jest język cerkiewnosłowiański.
Rumuński Kościół Prawosławny
Podległa patriarsze Rumunii parafia wykorzystuje w swojej pracy budynek greckiej cerkwi w Oslo. Nabożeństwa odbywają się w języku rumuńskim, są odprawiane okazjonalnie przez kler przybyły z parafii w Göteborgu.
Bułgarski Kościół Prawosławny
W Norwegii istnieje jedna parafia bułgarska (z językiem cerkiewnosłowiańskim), również działająca w Oslo w cerkwi Zwiastowania. Podobnie jak parafia rumuńska, a w odróżnieniu od pozostałych prawosławnych jurysdykcji w Norwegii, posługuje się kalendarzem gregoriańskim.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Histoire de l'Église orthodoxe en Europe occidentale au 20eme siecle, Paris, Dialogue entre orthodoxes, 2005, ISBN 83-89396-16-5