Primo Nebiolo

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Primo Nebiolo
Primo Nebiolo.jpg
Data i miejsce urodzenia 14 lipca 1923
Turyn
Data i miejsce śmierci 7 listopada 1999
Rzym
Rodzaj działalności działacz sportowy
4. przewodniczący IAAF
Okres urzędowania od 1981
do 1999
Poprzednik Adriaan Paulen
Następca Lamine Diack
Odznaczenia
Order Zasługi Republiki Włoskiej I Klasy (1951-2001) Order Zasługi Republiki Włoskiej II Klasy (1951-2001) Krzyż Wielki Orderu Izabeli Katolickiej (Hiszpania) Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Zasługi RP Komandor Orderu Dobrej Nadziei (RPA)
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons

Primo Nebiolo (ur. 14 lipca 1923 w Turynie, zm. 7 listopada 1999 w Rzymie) – włoski działacz sportowy, przewodniczący IAAF w latach 1981-1999.

Biografia[edytuj | edytuj kod]

Studiował nauki polityczne i prawo na Uniwersytecie Turyńskim. Był prezesem wielu firm, w szczególności budowlanych.

Podczas II wojny światowej służył jako ochotnik na wielu ważnych stanowiskach we włoskiej armii. W 1943 włączył się do ruchu partyzanckiego. Za jego odwagę i waleczność, 25 kwietnia 1945 został mianowany przez Komitet Wyzwolenia Narodowego (CLN) generalnym inspektorem w rządzie włoskim w Piemoncie.

Związany z działalnością sportową, pełnił funkcję m.in. przewodniczącego uniwersyteckiego klubu sportowego CUS Torino. Był organizatorem Akademickich Mistrzostw Świata w Lekkiej Atletyce w 1975 w Rzymie i Mistrzostw Świata w Narciarstwie Alpejskim w 1976 w Livigno. Nebiolo piastował również kierownicze stanowiska w ruchu olimpijskim. W latach 1981-1999 był przewodniczącym lekkoatletycznego związku IAAF. Od 2000 w Turynie rozgrywany jest Memoriał Primo Nebiolo.

Nagrody[edytuj | edytuj kod]

Otrzymał liczne ordery i odznaczenia, w tym Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Zasługi Rzeczypospolitej Polskiej (1997)[1] oraz wiele tytułów honorowych (np. honorowa profesura prawa na Uniwersytecie w Atenach). W 1999 został Honorowym Obywatelem Bydgoszczy.

Przypisy