Prince

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Inne znaczenia Ten artykuł dotyczy muzyka. Zobacz też: gmina Prince w Kanadzie.
Prince
Prince by jimieye.jpg
Prince, 1990
Imię i nazwisko Prince Rogers Nelson
Data i miejsce urodzenia 7 czerwca 1958
Minneapolis
Pochodzenie  Stany Zjednoczone
Instrument gitara, gitara basowa, instrumenty perkusyjne, instrumenty klawiszowe
Gatunek R&B[1], funk[1], soul, pop[1], rock
Zawód piosenkarz, producent, autor tekstów, aktor
Aktywność od 1978 do chwili obecnej
Wytwórnia płytowa Universal, Arista, Paisley Park Records, NPG Records, Warner Bros. Records, Columbia
Powiązania Sheila E., The Time

Prince, właściwie Prince Rogers Nelson (ur. 7 czerwca 1958 w Minneapolis, stan Minnesota) – amerykański muzyk, przedstawiciel wielu stylów, m.in.: soul, funky, R&B, dance, rock, jazz rock. Tworzy pod inspiracją muzyki Jimiego Hendrixa[2]. Najbardziej znany jako wokalista i gitarzysta, gra także na instrumentach klawiszowych i perkusji. Autor tekstów i kompozytor, zajmuje się także produkcją muzyczną i aranżacją swoich utworów [3]. Zaliczany jest do największych ekscentryków rockowych. Jego zachowanie na scenie i ubiór są postrzegane jako kontrowersyjne i czasami obsceniczne. Ma 157 cm wzrostu, na scenie często występuje w butach z wysokim obcasem.

Biografia[edytuj | edytuj kod]

Urodził się w 1958 w Minneapolis, w stanie Minnesota. Jego matka była Amerykanką włoskiego pochodzenia a ojciec, John Nelson, czarnoskórym muzykiem jazzowym, grającym na pianinie w trio The Prince Rogers Band[4]. Ojciec miał pewien wpływ na przyszłą twórczość Prince'a który wykorzystywał używane przez niego sekwencje akordów, a w kilku piosenkach Amerykańskie Stowarzyszenie Kompozytorów, Autorów i Wydawców uznaje go za współautora. Jego rodzice rozstali się w 1966 roku. Prince był samoukiem: w młodości samodzielnie opanował grę na pianinie, gitarze i perkusji[4]. Zadebiutował na scenie w wieku 14 lat w zespole Grand Central później przemianowanym na Champagne[4]. Później nagrywał z zespołem 94 East którego nie był oficjalnym członkiem[5] . Współpracował z zespołem do czasu podpisania kontraktu z Warner Bros. w 1978 roku[4]. Od 2001 roku jest Świadkiem Jehowy[6], uczestniczy w spotkaniach miejscowej Sali Królestwa. Od tego czasu płyty odróżnia przede wszystkim łagodniejsza warstwa tekstowa, w której daje się zauważyć odejście od typowego dla wcześniejszej twórczości języka ulicy[4].

W 2004 Prince został wprowadzony do Rock and Roll Hall of Fame[7].

Współpracownicy[edytuj | edytuj kod]

Prince, 1986
Love symbol
Gitara Prince'a
Gitara Prince'a
Prince, 2009

Uważany jest za jedną z najbardziej pracowitych osób we współczesnym przemyśle rozrywkowym - nagrał ponad 30 albumów studyjnych. Najdłużej współpracował z grupami The Revolution oraz The New Power Generation (występującą także pod nazwą NPG Orchestra) ale także z solowymi artystami. Niektórzy z nich to Stevie Nicks, Madonna, Alicia Keys, Erykah Badu, Nikka Costa, George Clinton, Chaka Khan, Candy Dulfer, Stevie Wonder (w utworze So What The Fuss z 2005) i inni.

Prince pisał też piosenki dla innych artystów, między innymi dla Sheeny Easton oraz grupy The Bangles. Covery piosenek Prince'a znalazły się w repertuarze między innymi Toma Jonesa, The Art of Noise, Sinead O'Connor oraz Milesa Davisa (Give Me That Chocolate).

Zmiana pseudonimu[edytuj | edytuj kod]

Na początku lat 90. konflikt z wytwórnią Warner Bros. (z którą wiązał Prince'a wieloletni, niekorzystny finansowo dla artysty kontrakt) spowodował zmianę artystycznego pseudonimu na The Artist Formerly Known as Prince (Artysta Poprzednio Znany jako Prince) – "TAFKAP" lub po prostu "The Artist". Ten z czasem został zastąpiony przez specjalny znak graficzny, tzw. love symbol. Wyrazem protestu Prince'a wobec polityki wyzysku prowadzonej przez wielkie wytwórnie płytowe były także okładki jego płyt, na których fotografował się w łańcuchach lub z napisem slave (niewolnik) na policzku. Artysta ponownie nagrywa jako Prince od 2001 roku po wywiązaniu się ze zobowiązań wobec Warner Bros.[4].

Muzyka filmowa[edytuj | edytuj kod]

W dyskografii Prince'a muzykę filmową zawierają następujące płyty (lista niekompletna):

  • Purple Rain (1984, do filmu w reżyserii Alberta Magnoli)
  • Parade (1986, do filmu Under the Cherry Moon w reż. Prince'a)
  • Sign 'O' the Times (1987, do filmu w reż. Prince'a będącego zapisem koncertu)
  • Batman (1989, do filmu w reż. Tima Burtona)
  • Graffiti Bridge (1990, do filmu w reż. Prince'a będącego kontynuacją Purple Rain)
  • Music From The Motion Picture "Girl 6" (1996, do filmu w reż. Spike'a Lee)

W najsłynniejszym, parabiograficznym filmie Purple Rain, Prince wystąpił osobiście w głównej roli utalentowanego i wyobcowanego młodego muzyka Kida, rozpoczynającego swą estradową karierę w klubie muzycznym. Z filmu pochodzi też tytułowy utwór. Na DVD film Purpurowy deszcz w wersji dwupłytowej ukazał się w Polsce w 2005 roku. W tym samym roku została wydana w Polsce również dwupłytowa edycja filmu Batman. Druga płyta zawiera teledyski nawiązujące do filmu oraz inne dodatki.

Artystyczna jakość filmów z muzyką Prince'a dla wielu jest dyskusyjna. To samo dotyczy większości wideoclipów, w których ubiory i scenografia nadmiernie eksploatują estetykę kiczu.

Dyskografia[edytuj | edytuj kod]

Na wielu płytach powtarza się informacja Produced, arranged, composed and per4med by Prince (na niektórych słowo "Prince" zastępuje love symbol) uzupełniana czasem nazwą współpracującej grupy muzyków ...and The Revolution (do ok. 1986) i ...with The New Power Generation.

  1. 1978 For You
  2. 1979 Prince
  3. 1980 Dirty Mind
  4. 1981 Controversy
  5. 1982 1999
  6. 1984 Purple Rain
  7. 1985 Around the World in a Day
  8. 1986 Parade
  9. 1987 Sign 'O' the Times (album podwójny)
  10. 1987 The Black Album (oficjalnie wydany dopiero w 1994)
  11. 1988 Lovesexy
  12. 1989 Batman
  13. 1990 Graffiti Bridge
  14. 1991 Diamonds and Pearls
  15. 1992 O(+>
  16. 1993 The Hits/The B-Sides (album potrójny kompilacyjny)
  17. 1993 Goldnigga (jako New Power Generation)
  18. 1994 The Beautiful Experience (jako O(+>) (EP)
  19. 1994 Come
  20. 1995 The Gold Experience (jako O(+>)
  21. 1995 Exodus (jako New Power Generation)
  22. 1996 Music From The Motion Picture Girl 6
  23. 1996 Chaos & Disorder (jako O(+>)
  24. 1996 Emancipation (jako O(+>, album potrójny)
  25. 1997 Crystal Ball (jako O(+>, album potrójny)
  26. 1998 New Power Soul (jako New Power Generation)
  27. 1999 The Vault... Old Friends 4 Sale
  28. 1999 Rave Un2 the Joy Fantastic (jako O(+>)
  29. 2000 Rave In2 the Joy Fantastic
  30. 2001 The Very Best Of Prince (kompilacja)
  31. 2001 The Rainbow Children
  32. 2002 One Nite Alone...
  33. 2002 One Nite Alone... Live! (pierwszy oficjalny album koncertowy, potrójny)
  34. 2003 Xpectation
  35. 2003 C-Note (dostępny tylko przez internet)
  36. 2003 N.E.W.S (4 utwory instrumentalne)
  37. 2004 The Chocolate Invasion (dostępny tylko przez internet)
  38. 2004 The Slaughterhouse (dostępny tylko przez internet)
  39. 2004 Musicology
  40. 2006 3121
  41. 2006 Ultimate
  42. 2007 Planet Earth
  43. 2009 Lotusflow3r
  44. 2009 MPLSound
  45. 2010 20Ten
  46. 2014 Art Official Age
  47. 2014 Plectrum Electrum (z zespołem 3rd Eye Girl)

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 Stephen Thomas Erlewine: Prince Biography (ang.). www.allmusic.com. [dostęp 2010-02-22].
  2. Jimi Hendrix/Biography (ang.). www.rollingstone.com. [dostęp 2009-02-07].
  3. Tom Larson: History of Rock and Roll. Kendall/Hunt Publishing Company, 1 lutego, 2004, s. 243. ISBN 978-0-7872-9969-9. (ang.)
  4. 4,0 4,1 4,2 4,3 4,4 4,5 Prince Biography (ang.). [dostęp 2014-12-27].
  5. Wax Poetics Prince and André Cymone formed the band Grand Central (ang.). [dostęp 2014-12-27].
  6. Prince (ang.). [dostęp 2014-12-27].
  7. Rock 'n' Roll Hall of Fame Inductees 1986 - 2010 (ang.). digitaldreamdoor.nutsie.com. [dostęp 2012-05-27].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]