Bankowość prywatna

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
(Przekierowano z Private banking)
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Bankowość prywatna (ang. Private banking) – to zindywidualizowana i kompleksowa obsługa finansowa, a także pozafinansowa zamożnego klienta przez bank[1].

Klientem bankowości prywatnej jest osoba fizyczna dysponującą aktywami finansowymi o dużej wartości. Jednakże pojęcie "wysoka wartość aktywów finansowych" lub "zamożność" nie są kategoriami bezwzględnie określonymi przez podanie konkretnej wartości wyrażonej w wybranej walucie. Przyjmuje się, że standardowym minimalnym światowym poziomem aktywów umożliwiającym objęcie klienta usługą private banking jest równowartość 1 mln USD. Klienci tacy określani są jako HNWI – High Net Worth Individuals". Wartość ta nie jest jednak przez wszystkich akceptowana i instytucje oferujące bankowość prywatną ustalają własne kryteria. Faktem jest, że im większa wartość aktywów finansowych klienta, tym łatwiejszy jest dostęp do znalezienia się w elitarnym gronie klientów bankowości prywatnej. Przykładem tutaj może być jeden z najbardziej wyspecjalizowanych banków inwestycyjnych Goldman Sachs, który zawiesił poprzeczkę na kilkanaście razy wyższym poziomie, bo 25 mln USD, a JPMorgan Private Bank ustalił minimalną wartość aktywów na kwotę 10 mln USD. Jednakże większość banków jest znacznie bardziej elastyczna, podejmując się zarządzania już kwotą 500 tys. CHF – w przypadku Credit Suisse, światowy potentat UBS żąda natomiast zainwestowania 500 tys. Euro, a żeby zostać klientem Barclays Private Bank należy posiadać co najmniej 500 tys. funtów brytyjskich[2].

Obsługa klienta w ramach private banking jest zindywidualizowana. Jej ideą jest zatem podchodzenie do każdego klienta indywidualnie, uwzględniając całokształt jego sytuacji pod kątem finansowym, jego indywidualne cele i założenia, jak również aspekt szeroko rozumianego życia osobistego. Obsługa ta nie powinna się też ograniczać do obecnych potrzeb klienta. W ramach bankowości prywatnej opracowuje się indywidualną, długoterminową strategię zarządzania majątkiem klienta. Równie ważną cechą zindywidualizowanej obsługi jest kontakt osobisty pracownika banku, zwanego w bankowości prywatnej osobistym doradcą, z klientem. Uzgadnia on szczegóły współpracy klienta z bankiem, staje się przewodnikiem po całej inwestycyjnej ofercie, a przy tym jest osobiście odpowiedzialny za całość relacji z klientem. Oznacza to, że zindywidualizowana obsługa dotyczy jednocześnie odpowiedniego doboru oferty, jak również pracownika banku oraz formy kontaktu z klientem.

W definicji bankowości prywatnej pojawia się również określenie "kompleksowa obsługa". Chodzi o to, że bank proponuje klientowi wiele Produktów i usług stanowiących spójną, zintegrowaną całość, w odpowiednim czasie i w odpowiedni sposób, tak aby zaspokajały one potrzeby klienta w odpowiednim horyzoncie czasowym, jak i w całym okresie współpracy z klientem. Taka oferta przygotowywana jest na podstawie sporządzonego planu finansowego uwzględniającego analizę celów i możliwości klienta, horyzont czasowy oraz tolerancję ryzyka klienta.

Private banking kojarzony jest przede wszystkim z produktami i usługami o charakterze finansowym. Jednak oferta private banking może uwzględniać pewne potrzeby klienta dotyczące nie tylko transakcji na rynku finansowym, ale także pozafinansowym. Takim przykładem mogą być oferty inwestowania na rynku nieruchomości czy wymagane przez klienta wsparcie w jego działalności filantropijnej.Oferta bankowości prywatnej powiązana może być również z szeroko rozumianym doradztwem prawnym, turystyką, sportem, opieką medyczną, edukacją czy tez kolekcjonerstwem dzieł sztuki. Ze względu na występując związki między ofertą private banking a rynkiem dzieł sztuki wprowadzono nawet pojęcie art banking.

Według przeprowadzonych w 2010 roku badań klient private bankingu w Polsce różni się od klienta na Zachodzie głownie tym, iż u polskiego klienta brak jeszcze bogactwa dziedziczonego. W Polsce majątki znajdują się cały czas w rękach osób, które tę zamożność tworzyły i brak jeszcze znajomości standardów tego, jak taki klient powinien być obsługiwany. W krajach zachodnich duża część klientów dzięki odziedziczeniu pewnej tradycji wie, czego oczekiwać od swojego banku[3].

Usługi private banking oferowane są przez banki uniwersalne, banki wyspecjalizowane w private banking, a także banki inwestycyjne. Czołowe banki świata pozyskują klientów posiadając sieć placówek w wielu państwach i oferują produkty i usługi międzynarodowego rynku finansowego. Do potentatów w tej branży należą silne międzynarodowe banki, posiadające wysokie kapitały, infrastrukturę, sieć, produkty, ludzi, doświadczenie i brend. Tylko pierwsza dziesiątka banków posiadała w 2005 roku w zarządzaniu aktywa rzędu 6 bln USD.

Dziesiątka największych banków świadczących usługi typu private banking (dla klientów o wartości aktywów min. 500 000 USD) wg danych na koniec 2005 roku
L.p. Instytucje Aktywa w zarządzaniu na koniec 2005 roku (USD bns)
1 UBS 1318,83
2 Citigroup 1310,00
3 Merrill Lynch 1100,00
4 Credit Suisse 558,72
5 Morgan Stanley 374,00
6 HSBC Group 348,00
7 JP Morgan 313,40
8 Wachovia Corporation 309,70
9 Bank of America 228,20
10 Deutsche Bank 198,95

Źródło: Scorpio Partnership, The 2006 Private Banking Benchmark

Przypisy

  1. L.Dziawgo "Private banking – bankowość dla zamożnych klinetów", Wolters Kluwer 2006, ISBN 83-7484-043-9
  2. M. Węglewski "Inwestycje", dodatek "Private banking" do Newsweek Polska, 13 maja 2007 roku
  3. Private banking, czyli specyfika polskiego bogactwa w PRNews.pl (Dostęp: 2011-03-31)

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]