Problem płaskości

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Problem płaskości - problem wyjaśniony przez teorię inflacji kosmologicznej, związany z kształtem przestrzeni. Przez kilka ostatnich dziesięcioleci obliczono, że gęstość materii we Wszechświecie bliska jest wartości krytycznej, która określa zerową krzywiznę przestrzeni (płaszczyznę), a co za tym idzie - przestrzeń nie wykazuje znacznej krzywizny. Problem ten porusza również kwestię, jak niewielkie odchylenie od wartości krytycznej wpłynęłoby na obecny obserwowalny Wszechświat. Z obliczeń wynika, że gdyby tuż po Wielkim Wybuchu gęstość materii/energii wynosiła 99,99% wartości krytycznej, w chwili obecnej wynosiłaby jedynie 10-11% tej wartości, a zatem przestrzeń charakteryzowałaby się globalnie znaczną krzywizną.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]