Proces boloński
 |
Zasugerowano, aby zintegrować ten artykuł z artykułem deklaracja bolońska. |
Proces boloński (ang. Bologna process) – program zapoczątkowany 19 czerwca 1999, kiedy to 29 ministrów odpowiedzialnych za szkolnictwo wyższe 29 krajów Europy podpisało dokument[1], który miał na celu utworzenie do 2010 Europejskiego Obszaru Szkolnictwa Wyższego (European Higher Education Area).
Według ustaleń Procesu Bolońskiego ujednolicenie systemów szkolnictwa wyższego ma nastąpić m.in. dzięki:
- wprowadzeniu punktowego systemu rozliczania osiągnięć studentów ECTS;
- podziałowi studiów na dwustopniowe[2];
- współpracy europejskiej w zakresie zapewniania jakości kształcenia oraz opracowania kryteriów i metod oceny jakości(systemy akredytacji, certyfikacji itp.)[3];
- promocji programów mobilności studentów i wykładowców;
- promocji kształcenia przez całe życie.
Dodatkowo, dla lepszej uznawalności stopni naukowych ustalono konieczność wprowadzenia suplementu do dyplomu w powszechnie używanym języku europejskim.
Proces Boloński jest rozwijany na odbywających się co dwa lata spotkaniach ministrów właściwych do spraw szkolnictwa wyższego.Do tej pory odbyły się spotkania w: Pradze w 2001 r., Berlinie w 2003 r., Bergen w 2005 r., Londynie w 2007 r., w Leuven - Louvain-la-Neuve w 2009 r. oraz w Budapeszcie i Wiedniu w 2010 r.[4].
Spis treści |
[edytuj] Krytyka
Proces boloński spotkał się z dość ostrą krytyką środowisk naukowych w całej Europie. Powszechne zarzuty stawiane nowemu programowi to:
- komercjalizacja wykształcenia wyższego - większość studentów zdecyduje się na "studia dla mas", czyli trzyletnie studia licencjackie
- spadek liczby magistrów, czyli osób po pełnych studiach drugiego stopnia (dawniej był to wymóg do uznania za absolwenta uniwersytetu)
- upadek mniejszych uniwersytetów i wydziałów, które w systemie bolońskim nie osiągną wystarczającej liczby studentów studiów magisterskich (studenci odejdą po osiągnięciu tytułu licencjata) i zmienią się w wyższe szkoły licencjackie lub trzyletnie akademie
- upadek i spadek znaczenia niektórych wydziałów i kierunków - rozrost kierunków studiów z zakresu biznesu, administracji i nauk społecznych kosztem nauk medycznych, rolniczych, humanistycznych, zamykanie kierunków niszowych (np. esperantologia)
- niemożliwość do pogodzenia niektórych założeń systemu bolońskiego (przyjmowanie wielkiej ilości studentów I stopnia, pula przedmiotów do wyboru, mobilność) z rzetelnym kształceniem i opiekowaniem się studiującymi (praca w małych grupach)
[edytuj] Zobacz też
Przypisy
- ↑ Wspólna Deklaracja Europejskich ministrów Edukacji zebranych w Bolonii w dniu 19 czerwca 1999 r., [w:] Europejski obszar szkolnictwa wyższego. Antologia dokumentów i materiałów, wybór i opracowanie Kula E., Pękowska M., Kielce 2006, s. 129 - 132.
- ↑ Rozporządzenie Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 13 czerwca 2006 r. w sprawie nazw kierunków studiów (Dz. U. z 2006 r. Nr 121, poz. 838)
- ↑ Stachowiak-Kudła M., Autonomia szkół wyższych a instytucjonalne mechanizmy zapewnienia jakości w Polsce i wybranych państwach europejskich, Wydawnictwo Difin, Warszawa 2012.
- ↑ Stachowiak-Kudła M., Autonomia szkół wyższych a instytucjonalne mechanizmy zapewnienia jakości w Polsce i wybranych państwach europejskich, Wydawnictwo Difin, Warszawa 2012.
[edytuj] Linki zewnętrzne
- [1] – oficjalna strona Procesu Bolońskiego
- Prof. Inga Iwasiów – Systemowa schizofrenia
- Eksperci bolońscy
- Bologna with Students Eyes 2009 (ang.) – oficjalna publikacja Europejskiego Związku Studentów
