Proces boloński

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Proces boloński (ang. Bologna process) – program zapoczątkowany podpisaniem przez 29 ministrów odpowiedzialnych za szkolnictwo wyższe[1] w dniu 19 czerwca 1999 roku dokumentu[2], który miał na celu utworzenie Europejskiego Obszaru Szkolnictwa Wyższego (European Higher Education Area).

Spis treści

Zasadnicze ustalenia [edytuj]

Konsolidacja Europejskiego Obszaru Szkolnictwa Wyższego następuje przez:

  • wprowadzenie punktowego systemu rozliczania osiągnięć studentów ECTS;
  • podział studiów na dwustopniowe[3];
  • współpracę europejską w zakresie zapewniania jakości kształcenia oraz opracowania kryteriów i metod oceny jakości(systemy akredytacji, certyfikacji itp.)[4];
  • promocję programów mobilności studentów i wykładowców;
  • promocję kształcenia przez całe życie.

Dodatkowo, dla lepszej uznawalności stopni naukowych ustalono konieczność wprowadzenia suplementu do dyplomu w powszechnie używanym języku europejskim.

Spotkania ministrów [edytuj]

Proces Boloński jest rozwijany na odbywających się co dwa lata spotkaniach ministrów właściwych do spraw szkolnictwa wyższego. Do tej pory odbyły się spotkania w: Pradze w 2001 r., Berlinie w 2003 r., Bergen w 2005 r., Londynie w 2007 r., w Leuven - Louvain-la-Neuve w 2009 r. oraz w Budapeszcie i Wiedniu w 2010 r.[5].

Krytyka [edytuj]

Proces boloński spotkał się z dość ostrą krytyką środowisk naukowych w całej Europie. Powszechne zarzuty stawiane nowemu programowi to:

  • komercjalizacja wykształcenia wyższego - większość studentów zdecyduje się na "studia dla mas", czyli trzyletnie studia licencjackie;
  • spadek liczby magistrów, czyli osób po pełnych studiach drugiego stopnia (dawniej był to wymóg do uznania za absolwenta uniwersytetu);
  • upadek mniejszych uniwersytetów i wydziałów, które w systemie bolońskim nie osiągną wystarczającej liczby studentów studiów magisterskich (studenci odejdą po osiągnięciu tytułu licencjata) i zmienią się w wyższe szkoły licencjackie lub trzyletnie akademie;
  • upadek i spadek znaczenia niektórych wydziałów i kierunków - rozrost kierunków studiów z zakresu biznesu, administracji i nauk społecznych kosztem nauk medycznych, rolniczych, humanistycznych, zamykanie kierunków niszowych (np. esperantologia);
  • niemożliwość do pogodzenia niektórych założeń systemu bolońskiego (przyjmowanie wielkiej ilości studentów I stopnia, pula przedmiotów do wyboru, mobilność) z rzetelnym kształceniem i opiekowaniem się studiującymi (praca w małych grupach).

Przypisy

  1. ↑ Dokument podpisali ministrowie odpowiedzialni za szkolnictwo wyższe w Austrii, Belgii, Czechach, Bułgarii, Estonii, Danii, Francji, Finlandii, Grecji, Hiszpanii, Irlandii, Islandii, na Łotwie, we Włoszech, w Luksemburgu, na Litwie, w Holandii, na Malcie, w Niemczech, Norwegii, Polsce, Rumunii, Portugalii, Słowenii, Słowacji, Szwajcarii, Szwecji, Wielkiej Brytanii oraz na Węgrzech,
  2. ↑ Wspólna Deklaracja Europejskich ministrów Edukacji zebranych w Bolonii w dniu 19 czerwca 1999 r., [w:] Europejski obszar szkolnictwa wyższego. Antologia dokumentów i materiałów, wybór i opracowanie Kula E., Pękowska M., Kielce 2006, s. 129 - 132.
  3. ↑ Rozporządzenie Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 13 czerwca 2006 r. w sprawie nazw kierunków studiów (Dz. U. z 2006 r. Nr 121, poz. 838)
  4. ↑ Stachowiak-Kudła M., Autonomia szkół wyższych a instytucjonalne mechanizmy zapewnienia jakości w Polsce i wybranych państwach europejskich, Wydawnictwo Difin, Warszawa 2012.
  5. ↑ Stachowiak-Kudła M., Autonomia szkół wyższych a instytucjonalne mechanizmy zapewnienia jakości w Polsce i wybranych państwach europejskich, Wydawnictwo Difin, Warszawa 2012.

Bibliografia [edytuj]

  • Buchner-Jeziorska A., Zapewnienie jakości w szkolnictwie wyższym w kontekście procesu bolońskiego, [w:] Student jako ważne ogniwo jakości kształcenia, red. Jankowski K., Sitarska B., Tkaczuk C., Siedlce 2004.
  • Eurydice, Sieć informacji o edukacji w Europie, Struktury systemów szkolnictwa wyższego w Europie 2006/07, Proces Boloński: kierunki rozwoju w poszczególnych krajach, Bruksela 2007.
  • Kraśniewski A., Proces Boloński: dokąd zmierza europejskie szkolnictwo wyższe?, Warszawa 2006.
  • Pawlikowski J. M., Perspektywy europejskiego szkolnictwa wyższego w świetle Procesu Bolońskiego, [w:] Poszukiwanie modelu szkoły wyższej w procesie integracji z Unią europejską, red. Mączyński J., Demecki W., Legnica 2007.
  • Stachowiak-Kudła M., Autonomia szkół wyższych a instytucjonalne mechanizmy zapewnienia jakości w Polsce i wybranych państwach europejskich, Wydawnictwo Difin, Warszawa 2012.

Zobacz też [edytuj]

Linki zewnętrzne [edytuj]

Źródło „http://pl.wikipedia.org/w/index.php?title=Proces_boloński&oldid=35316002”