Proces boloński

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Proces boloński (ang. Bologna process) – program zapoczątkowany podpisaniem 19 czerwca 1999 przez 29 ministrów odpowiedzialnych za szkolnictwo wyższe. Proces miał na celu podniesienia prestiżu uczelni europejskich w porównaniu z uczelniami amerykańskimi, przyjęcie systemu porównywalnych stopni i tytułów akademickich.

Deklaracja Bolońska[edytuj | edytuj kod]

Kraje, które przyjęły Deklarację Bolońską

Deklaracja Bolońska została podpisana 19 czerwca 1999 stała się podstawą procesu bolońskiego. Dokument podpisali ministrowie odpowiedzialni za szkolnictwo wyższe w Austrii, Belgii, Czechach, Bułgarii, Estonii, Danii, Francji, Finlandii, Grecji, Hiszpanii, Irlandii, Islandii, na Łotwie, w Luksemburgu, na Litwie, w Holandii, na Malcie, w Niemczech, Norwegii, Polsce, Portugalii, Rosji, Rumunii, Słowenii, Słowacji, Szwajcarii, Szwecji, Wielkiej Brytanii, na Węgrzech oraz we Włoszech w dniu 19 czerwca 1999 roku dokumentu[1], który miał na celu utworzenie Europejskiego Obszaru Szkolnictwa Wyższego (European Higher Education Area).

Ustalenia[edytuj | edytuj kod]

Konsolidacja Europejskiego Obszaru Szkolnictwa Wyższego następuje przez:

Dodatkowo, dla lepszej uznawalności stopni naukowych ustalono konieczność wprowadzenia suplementu do dyplomu w powszechnie używanym języku europejskim.

Spotkania ministrów[edytuj | edytuj kod]

Proces boloński jest rozwijany na odbywających się co dwa lata spotkaniach ministrów właściwych do spraw szkolnictwa wyższego. Do tej pory odbyły się spotkania w: Pradze w 2001 r., Berlinie w 2003 r., Bergen w 2005 r., Londynie w 2007 r., w Leuven - Louvain-la-Neuve w 2009 r. oraz w Budapeszcie i Wiedniu w 2010 r[5].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Wspólna Deklaracja Europejskich ministrów Edukacji zebranych w Bolonii w dniu 19 czerwca 1999 r., [w:] Europejski obszar szkolnictwa wyższego. Antologia dokumentów i materiałów, wybór i opracowanie Kula E., Pękowska M., Kielce 2006, s. 129 - 132.
  2. Rozporządzenie Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 13 czerwca 2006 r. w sprawie nazw kierunków studiów (Dz. U. z 2006 r. Nr 121, poz. 838)
  3. HARMONIZACJA SYSTEMÓW SZKOLNICTWA WYŻSZEGO W EUROPIE POLITYKA UNII EUROPEJSKIEJ Wiesława Kostrzewa-Zorbas, 2003 (za pośrednictwem Internet Archive)
  4. Nie jest to jednak system przyjęty dla wszystkich kierunków. Istnieje niewielka grupa kierunków, których kształcenie odbywa się w ramach jednolitych studiów magisterskich, bez podziału na studia I i II stopnia (są to głównie studia z dziedzin: medycyny, sztuki oraz prawa).
  5. 5,0 5,1 Stachowiak-Kudła M., Autonomia szkół wyższych a instytucjonalne mechanizmy zapewnienia jakości w Polsce i wybranych państwach europejskich, Wydawnictwo Difin, Warszawa 2012.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Buchner-Jeziorska A., Zapewnienie jakości w szkolnictwie wyższym w kontekście procesu bolońskiego, [w:] Student jako ważne ogniwo jakości kształcenia, red. Jankowski K., Sitarska B., Tkaczuk C., Siedlce 2004.
  • Eurydice, Sieć informacji o edukacji w Europie, Struktury systemów szkolnictwa wyższego w Europie 2006/07, Proces Boloński: kierunki rozwoju w poszczególnych krajach, Bruksela 2007.
  • Kraśniewski A., Proces Boloński: dokąd zmierza europejskie szkolnictwo wyższe?, Warszawa 2006.
  • Pawlikowski J. M., Perspektywy europejskiego szkolnictwa wyższego w świetle Procesu Bolońskiego, [w:] Poszukiwanie modelu szkoły wyższej w procesie integracji z Unią europejską, red. Mączyński J., Demecki W., Legnica 2007.
  • Stachowiak-Kudła M., Autonomia szkół wyższych a instytucjonalne mechanizmy zapewnienia jakości w Polsce i wybranych państwach europejskich, Wydawnictwo Difin, Warszawa 2012.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]