Program Tiangong
Tiangong (chin.: 天宫; pinyin: Tiāngōng; dosł. „Pałac Niebiański”) – chiński program budowy i testów pojedynczych modułów orbitalnych, stanowiących małe, jednomodułowe stacje orbitalne. Program Tiangong stanowi etap przygotowawczy do programu budowy wielomodułowej stacji orbitalnej. Oficjalna prezentacja makiety Tiangong 1 odbyła się w styczniu 2009 r.[1] Moduł Tiangong 1 został umieszczony na orbicie 29 września 2011 r.
Spis treści |
Charakterystyka [edytuj]
Tiangong 1 [edytuj]
Jest to niewielki statek kosmiczny o masie 8,5 ton. Składa się z dwóch modułów:
- orbitalnego (załogowego) z węzłem cumowniczym,
- serwisowego, z silnikami i bateriami słonecznymi.
Nie posiada kapsuły powrotnej – załoga jest do niego dostarczana i zabierana statkiem typu Shenzhou. Tiangong 1 został wyniesiony na orbitę za pomocą chińskiej rakiety nośnej CZ-2F/T (chiń. Długi Marsz) – modyfikacji rakiety CZ-2F, która wynosi na orbitę załogowe statki Shenzhou[2], o udźwigu zwiększonym do ok. 11,2 t na LEO. Wyniesienie Tiangong 1 było pierwszym startem tej wersji rakiety. Okres używalności statku Tiangong 1 będzie wynosił 2–3 lata.
Parametry techniczne modułu Tiangong 1:
- Załoga: 2 lub 3 osoby
- Długość: 10,4 m
- Średnica: 3,35 m
- Pojemność hermetyzowana: 15 m3
- Masa: 8,5 t
- Liczba portów cumowniczych: 1
Umieszczenie statku w kosmosie nastąpiło 29 września 2011 r. z kosmodromu Jiuquan[3]. Tiangong 1 znajduje się na orbicie o wysokości 350–370 km i nachyleniu 42–43°.
Tiangong 2 [edytuj]
Przewiduje się, że parametry modułu Tiangong 2 będą bardzo zbliżone do parametrów Tiangong 1. Stacja będzie wyposażona w ulepszony system podtrzymywania życia, umożliwiający 20-dniowy pobyt załogi. W ciągu dwóch lat przebywania stacji na orbicie zacumują do niej dwa statki załogowe Shenzhou 11 i 12. Astronauci będą przeprowadzali na niej obserwacje powierzchni Ziemi, eksperymenty medyczne i inne.
Tiangong 3 [edytuj]
Według nieoficjalnych informacji Tiangong 3 będzie większym obiektem od poprzednich modeli, prototypem głównego modułu planowanej wielomodułowej stacji orbitalnej. Tiangong 3 zostanie wyposażona w system podtrzymywania życia oraz recyklingu umożliwiający pobyty astronautów na jej pokładzie do 40 dni. Ponadto stacja będzie wyposażona w dwa lub więcej portów cumowniczych, do których oprócz załogowych pojazdów Shenzhou 13 i 14 będą mogły cumować statki zaopatrzeniowe. Te ostatnie zostaną oparte na konstrukcji modułu Tiangong 1.
Misje w ramach programu Tiangong [edytuj]
| Nazwa modułu | Start | Deorbitacja | Cumowania |
|---|---|---|---|
| Tiangong 1 | 29.09.2011 | ok. 2014 | Shenzhou 8 (bezzałogowy) Shenzhou 9 Shenzhou 10 |
| Tiangong 2 | ok. 2014 | ok. 2016 | Shenzhou 11 Shenzhou 12 |
| Tiangong 3 | ok. 2016 | ok. 2018 | Shenzhou 13 Shenzhou 14 |
Planowana stacja orbitalna [edytuj]
Około 2020 r. Chiny zamierzają umieścić na orbicie nową stację kosmiczną (jej nazwa jest jeszcze nieznana). Podstawowy moduł tej stacji będzie miał masę ok. 20 t, do niego zostaną dołączone dwa moduły badawcze, zaś do całego systemu będą cumowały zarówno statki załogowe Shenzhou jak i statki zaopatrzeniowe oparte na konstrukcji Tiangong 1. Całość stacji będzie mieć masę ok. 60 t. Rakietą nośną wynoszącą te moduły na orbitę będzie nowa, ciężka rakieta CZ-5, o udźwigu do 25 t na LEO, która będzie startować z kosmodromu Wenchang.
Przypisy
- ↑ Thomas Ricker: China's Tiangong 1 space station unveiled for tiny Taikonauts. www.engadget.com, 26.01.2009. [dostęp 10.06.2012].
- ↑ Tiangong. Loty kosmiczne (lk.astronautilus.pl). [dostęp 10.06.2012].
- ↑ China launches Tiangong-1 space station test module. The Guardian, 29.09.2011. [dostęp 10.06.2012].
Bibliografia [edytuj]
- SinoDefence.com (ang.)
- People's Daily Online (ang.)
- China Accelerates Manned Space Program with Tiangong Docking Module and Advanced Shenzhou (ang.)
|
|||||||||||||||||||||||||
