Prokaina

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Prokaina
Prokaina
Nazewnictwo
Ogólne informacje
Wzór sumaryczny C13H20N2O2
Masa molowa 236,31 g/mol
Identyfikacja
Numer CAS 59-46-1 (wolna zasada)
51-05-8 (chlorowodorek)
PubChem 4914[5]
DrugBank DB00721[1]
Podobne związki
Podobne związki benzokaina, lidokaina, kwas p-aminobenzoesowy
Jeżeli nie podano inaczej, dane dotyczą
stanu standardowego (25 °C, 1000 hPa)
Klasyfikacja
ATC N01 BA02
C05 AD05
S01 HA05
N01 BA52

Prokaina (Nowokaina) – organiczny związek chemiczny, ester N,N-dietyloaminoetylowy kwasu p-aminobenzoesowego. Lek znieczulający o długim czasie narastania znieczulenia i krótkotrwałym działaniu[1], stosowany do znieczuleń nasiękowych, nadoponowych i rdzeniowych[6]. Nie przenika przez błony śluzowe, dlatego nie może być używany do znieczuleń powierzchniowych[7]. Zbuforowany roztwór prokainy (tzw. geriokaina) był popularny jako lek geriatryczny, jego skuteczność w tym wskazaniu jest jednak kwestionowana[8][9][10]. Jej działanie polega na blokowaniu kanałów sodowych[11]

Nazwy handlowe[edytuj | edytuj kod]

  • Polocainum hydrochloricum (producenci: Galfarm, Pharma Cosmetic, Amara) – substancja do receptury
  • Injectio Polocaini Hydrochlorici (producent: Polpharma) – ampułki 10 ml zawierające roztwór 1%, ampułki 1 i 2 ml zawierające roztwór 2%

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Farmakologia: podstawy farmakoterapii. Podręcznik dla studentów medycyny i lekarzy pod redakcją Wojciecha Kostowskiego i Zbigniewa S. Hermana. Warszawa: Wydawnictwo Lekarskie PZWL, 2008, s. 454-5. ISBN 978-83-200-3725-8.
  • Jan Kazimierz (-1997) Podlewski, Alicja Chwalibogowska-Podlewska, Robert Adamowicz: Leki współczesnej terapii. Warszawa: Split Trading, 2005, s. 533-4. ISBN 83-85632-82-4.

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 1,4 Prokaina – karta leku (DB00721) (ang.). DrugBank.
  2. 2,0 2,1 2,2 Prokaina (ang.) w bazie ChemIDplus. United States National Library of Medicine. [dostęp 2010-08-14].
  3. 3,0 3,1 Prokaina, chlorowodorek (107467) (pol.). Merck Chemicals. [dostęp 2010-08-14].
  4. 4,0 4,1 Prokaina (ang. • pol.) w katalogu produktów Sigma-Aldrich.
  5. Prokaina – podsumowanie (ang.). PubChem Public Chemical Database.
  6. Farmakologia: podstawy farmakoterapii. Podręcznik dla studentów medycyny i lekarzy pod redakcją Wojciecha Kostowskiego i Zbigniewa S. Hermana. Warszawa: Wydawnictwo Lekarskie PZWL, 2008, s. 454. ISBN 978-83-200-3725-8.
  7. Jan Kazimierz (-1997) Podlewski, Alicja Chwalibogowska-Podlewska, Robert Adamowicz: Leki współczesnej terapii. Warszawa: Split Trading, 2005, s. 533. ISBN 83-85632-82-4.
  8. S. Kanowski. Do the so-called "geriatric agents" fulfill the criteria of a rational drug therapy?. „Verh Dtsch Ges Inn Med”. 83. s. 972–82. PMID 612073. 
  9. RW. Fuller, BW. Roush. Procaine hydrochloride as a monoamine oxidase inhibitor: implications for Geriatric therapy.. „J Am Geriatr Soc”. 25 (2), s. 90–3, Feb 1977. PMID 833415. 
  10. I. Zwerling, R. Plutchik, M. Hotz, R. Kling i inni. Effects of a procaine preparation (Gerovital H3) in hospitalized geriatric patients: a double-blind study.. „J Am Geriatr Soc”. 23 (8), s. 355–9, Aug 1975. PMID 1097490. 
  11. Tadeusz Krzymowski, Jadwiga Przała: Fizjologia zwierząt : podręcznik dla studentów wydziałów medycyny weterynaryjnej, wydziałów biologii i hodowli zwierząt akademii rolniczych i uniwersytetów : praca zbiorowa. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Rolnicze i Leśne, 2005, s. 27. ISBN 83-09-01792-8.

Star of life.svg Zapoznaj się z zastrzeżeniami dotyczącymi pojęć medycznych i pokrewnych w Wikipedii.