Prosecco

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Prosecco di Conegliano

Proseccowłoskie białe, wino musujące (spumante), rzadziej lekko musujące (frizzante) lub stołowe[1][2]. Zazwyczaj wytrawne lub półwytrawne[1]. Produkowane w regionach Wenecja Euganejska i Friuli-Wenecja Julijska[3]. Popularność prosecco rozpoczęła się od produkowanego w XIX wieku Prosecco di Conegliano-Valdobbiadene[4].

W 2014 roku wyprodukowano 306,6 mln butelek wina oznaczonego apelacją Prosecco DOC, z czego na eksport trafiło 199,3 mln butelek[2].

Winorośl i region produkcji[edytuj | edytuj kod]

Istnieje odmiana winorośli prosecco, lecz od 2009 roku stosuje się jej synonim – glera, by rozróżnić oznaczenie regionu uprawy od szczepu[3]. Prosecco od tego czasu jest chronioną nazwą pochodzenia geograficznego, zarezerwowaną dla win musujących produkowanych w regionach Wenecja Euganejska i Friuli-Wenecja Julijska[3]. Trzy strefy produkcji zostały wyróżnione i mogą nazwę Prosecco DOC poprzedzać swoją nazwą: Conegliano Valdobbiane, Colli Asolani i Asolo[3]. Do produkcji prosecco mogą być używane winogrona glera[3]. Możliwość produkcji wina z odmiany prosecco (glera) została w 2009 wstrzymana w regionie Trydent-Górna Adyga[3].

Rodzaje prosecco[edytuj | edytuj kod]

Butelka prosecco w wiaderku z lodem

Prosecco jest produkowane metodą Charmata – w odróżnieniu od metody szampańskiej druga fermentacja zachodzi nie w butelce, a w zbiornikach ciśnieniowych i dopiero gotowe wino musujące jest butelkowane[5][4].

W zależności od zawartości dwutlenku węgla rozróżnia się prosecco[1]:

  • spumante (musujące) – ciśnienie minimum 3 bar
  • frizzante (perliste) – ciśnienie pomiędzy 1 a 2,5 bar
  • tranquillo (stołowe – bez dwutlenku węgla)

W zależności od poziomu cukru resztkowego stosuje się określenia[1]:

  • brut (poniżej 12 g cukru na litr)
  • extra dry (bardzo wytrawne – 12-17 g/l)
  • dry (wytrawne – 17-32 g/l)
  • demi-sec (półwytrawne – 32-50 g/l)

Minimalny poziom alkoholu gatunkowego prosecco wynosi 10,5 % (dla stołowego i frizzante) oraz 11 % (dla musującego)[1].

Prosecco jest podstawą popularnych koktajli, m.in. bellini i michelangelo[5][6].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 1,4 Typen (niem. • ang. • wł. • ros.). Consorzio Tutela Prosecco DOC. [dostęp 26 kwietnia 2015].
  2. 2,0 2,1 Export der DOC Prosecco auf Allzeithoch. Consorzio di tutela della DOC Prosecco, 16 marca 2015. [dostęp 26 kwietnia 2015].
  3. 3,0 3,1 3,2 3,3 3,4 3,5 Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1166/2009 (pol. • niem. • niem.). Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej, 30 listopada 2009. [dostęp 26 kwietnia 2015].
  4. 4,0 4,1 Eckhard Supp, Steffen Maus: Włochy. W: André Dominé: Wino. Wyd. 2. Ożarów Mazowiecki: Wydawnictwo Olesiejuk, 2009, s. 392. ISBN 978-83-7626-712-8. (pol.)
  5. 5,0 5,1 Stuart Walton, Brian Glover: The Ultimate Encyclopedia of Wine, Beer, Spirits and Liqueurs. Hermes House, 1998, s. 88. ISBN 978-1840380859. (ang.)
  6. Bibiana Behrendt: Cocktail Basics. Wyd. 7. Monachium: Gräfe und Unzer Verlag, 2008, s. 86-90. ISBN 978-3-7742-5798-6. (niem.)