Proszowa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Proszowa
Państwo  Polska
Województwo dolnośląskie
Powiat lwówecki
Gmina Mirsk
Wysokość 455 – 510 m n.p.m.
Liczba ludności (2000) 139
Strefa numeracyjna (+48) 75
Tablice rejestracyjne DLW
SIMC 0191336
Położenie na mapie województwa dolnośląskiego
Mapa lokalizacyjna województwa dolnośląskiego
Proszowa
Proszowa
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Proszowa
Proszowa
Ziemia 50°56′N 15°29′E/50,933333 15,483333

Proszowa (niem. Gräflich Kunzendorf) – niewielka wieś w południowo-zachodniej Polsce, w województwie dolnośląskim, w powiecie lwóweckim, w gminie Mirsk.

Wieś położona jest na Pogórzu Izerskim, na Przedgórzu Rębiszowskim, w dolinie potoku Łada, u północnego podnóża Grzbietu Kamienickiego (Góry Izerskie). Znajduje się na wschód od wsi Przecznica, na zachód od Kwieciszowic i na południe od Rębiszowa[1][2][3].

Do 1945 w granicach Niemiec, nosiła nazwę Gräflich Kunzendorf, a tuż po II wojnie światowej (1945-47) – Iwenica.

W latach 1975-1998 miejscowość położona była w województwie jeleniogórskim.

Grunty Proszowej położone są na wysokości 455-510 m n.p.m. i zajmują powierzchnię 273 ha. W połowie 2000 zamieszkiwana była przez 139 mieszkańców.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Prawdopodobne początki wsi sięgają XII lub XIII w., zachowały się źródła z roku 1211, w których wieś wzmiankowana jest jako Cunzdorf (później używane warianty tej nazwy to Kuntzendorff, Cuntzendorff, Kuntzendorf, Kunzendorf, Gräflich Kunzendorf). Na pobliskiej górze Urwistej (562 m n.p.m.) prawdopodobnie znajdował się gród, po którym jednak dziś nie ma już śladu. Pod koniec średniowiecza von Schaffgotschowie, właściciele dzisiejsszej Proszowej i wielu okolicznych wsi zbudowali tu jeden ze swoich dworów.

Zabytki[edytuj | edytuj kod]

Według rejestru Narodowego Instytutu Dziedzictwa na listę zabytków wpisane są[4]:

  • kościół fil. pw. św. Jana Chrzciciela, z XV w., przebudowywany w XVIII w. otrzymał wyposażenie barokowe; w czasie tych (i późniejszych, XIX-wiecznych) robót zatracił swoje pierwotne cechy gotyckie
  • cmentarz przykościelny
  • dom mieszkalno-gospodarczy nr 52, z drugiej poł. XIX w.
  • dom mieszkalno-usługowy, budynek "starej kuźni" nr 55, z końca XVIII w. nr decyzji A/5891. Własność prywatna planowana do restauracji i adaptowania dla potrzeb krzewienia lokalnych tradycji architektonicznych i kulturowych regionu.

zabytki nieistniejące:

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Słownik geografii turystycznej Sudetów, tom 2 (M-Ż) Pogórze Izerskie, red. Marek Staffa, Wydawnictwo I-BiS, Wrocław 2003, ISBN 83-85773-61-4
  2. Góry i Pogórze Izerskie, mapa turystyczna, skala 1:100 000, PPWK, Warszawa-Wrocław, 1991, wydanie pierwsze, nr katal. 30-107-01
  3. Góry Izerskie, mapa turystyczna, skala 1:50 000, Wydawnictwo Turystyczne Plan, Jelenia Góra 2008/2009, wyd. V, ISBN 978-83-60975-68-8
  4. Rejestr zabytków nieruchomych woj. dolnośląskiego. Narodowy Instytut Dziedzictwa. [dostęp 16.9.2012]. s. 121.