Protoprezbiter

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Protoprezbiter (wł. protoprete, primo prete):

  1. w Kolegium Kardynalskim pierwszy spośród kardynałów prezbiterów. Tytuł ten przysługuje każdorazowo kardynałowi prezbiterowi o najdłuższym stażu kardynalskim. W XVII – XIX wieku protoprezbiter na ogół otrzymywał tytuł S. Lorenzo in Lucina[1]. W latach 1896–1902 funkcję tę sprawował Polak Mieczysław Halka-Ledóchowski[2]. Obecnie protoprezbiterem jest brazylijski kardynał Paulo Evaristo Arns
  1. w Kościele prawosławnym i greckokatolickim tytuł nadawany szczególnie zasłużonym księżom, godność kościelna tuż poniżej godności biskupa, w hierarchii łacińskiej odpowiada kanonikowi lub prałatowi, dawniej określany jako protopop, niegdyś był odpowiednikiem katolickiego dziekana
  2. tytuł duchownego wyznania prawosławnego w Wojsku Polskim II RP, odpowiadający randze pułkownika (komandora). Tytuł protoprezbitera przysługiwał duchownemu, który w latach 1920-1927 pełnił funkcję szefa Głównego Urzędu Duszpasterskiego wyznania prawosławnego (w latach 1927-1929 – szefa Wydziału Wyznania Prawosławnego Biura Wyznań Niekatolickich Ministerstwa Spraw Wojskowych, w latach 1929-1935 – szefa Głównego Urzędu Duszpasterskiego Prawosławnego, w latach 1935-1939 – szefa Głównego Wojskowego Urzędu Duszpasterskiego Prawosławnego)

Przypisy

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]