Protostrator

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Protostrator (gr.: πρωτοστράτωρ, prōtostratōr) – bizantyński urząd dworski w ostatnich wiekach istnienia Cesarstwa przekształcony w jeden z wyższych urzędów wojskowych. Forma żeńska, na oznaczenie żony protostratora brzmiała prōtostratorissa (πρωτοστρατόρισσα).

Funkcja stratora (koniuszego) jest poświadczona w źródłach bizantyńskich od najdawniejszych czasów. Na przełomie VII i VIII wieku pojawia się stanowisko protostratora (pierwszego koniuszego), będącego przełożonym koniuszych cesarskich. Z upływem czasu stanowisko to nabierało coraz większego znaczenia z powodu stałego i bezpośredniego przystępu protostratora do osoby cesarza[1]. Protostrator towarzyszył cesarzowi ilekroć ten dosiadał konia. Za panowania Bazylego I protostrator należy już do najwyższych urzędów w państwie[2]. Zajmuje wysokie miejsce podczas ceremonii cesarskich, podczas procesji jedzie obok cesarza, wprowadza zagranicznych posłów na audiencje[3]. W okresie pomiędzy IX a XI stuleciem podlegają mu cesarscy stratorzy, armofylakowie (nadzorcy uzbrojenia lub rydwanów) i stablokomeci (zarządzający stajniami)[4].

Pod koniec panowania Komnenów znaczenie urzędu wzrosło jeszcze bardziej. Protostrator stał się w tym czasie drugą osobą w armii po megadomestyku. Niketas Choniates przyrównuje go do marszałka w armiach zachodnich[5]. Po odzyskaniu Konstantynopola przez Michała VIII Paleologa w 1261 roku i przywróceniu Cesarstwa protostrator zajmował 7 miejsce w hierarchii urzędów w państwie[6]. Urząd przetrwał do końca istnienia Cesarstwa zachowując wysoką rangę, chociaż od XIII wieku bywał przyznawany kilku osobom jednocześnie i to niekoniecznie przebywającym na dworze cesarskim[7]. Piastował go między innymi namiestnik cesarski w Epirze Teodor Synaden[8]

Przypisy

  1. G. Ostrogorski: Dzieje Bizancjum. s. 195.
  2. G. Ostrogorski: Dzieje Bizancjum. s. 259.
  3. J. Bury: The Imperial Administrative System. s. 117-118.
  4. J. Bury: The Imperial Administrative System. s. 118.
  5. A. Kazhdan: Oxford Dictionary of Byzantium. s. 1748.
  6. A. Kazhdan: Oxford Dictionary of Byzantium. s. 1330.
  7. A. Kazhdan: Oxford Dictionary of Byzantium. s. 1748-1749.
  8. G. Ostrogorski: Dzieje Bizancjum. s. 370.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • John B. Bury: The Imperial Administrative System of the Ninth Century - With a Revised Text of the Kletorologion of Philotheos. Oxford University Publishing, 1911.
  • Alexander Kazhdan: Oxford Dictionary of Byzantium. Oxford University Press, 1991. ISBN 978-0-19-504652-6.
  • Georg Ostrogorski: Dzieje Bizancjum. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 2007. ISBN 978-83-01015268-0.