Prymicja

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Błogosławieństwo prymicyjne

Prymicja, także prymicje (od łac. Primitiae, prima missa - pierwsza msza) - w Kościele katolickim nazwa pierwszej Mszy świętej odprawianej przez nowo wyświęconego kapłana (neoprezbitera). Prymicja jest sprawowana zazwyczaj dzień po święceniach kapłańskich dokonanych przez biskupa. W Polsce zwyczajowo Mszę prymicyjną sprawuje się w kościele parafialnym. W zależności od regionu neoprezbiter celebruje Liturgię samodzielnie (w asyście proboszcza) lub w koncelebrze. Na zakończenie udzielane jest specjalne błogosławieństwo prymicyjne o randze błogosławieństwa papieskiego. Papież Leon XIII w 1886 roku prymicyjną mszę wzbogacił możliwością uzyskania odpustu zupełnego pod zwykłymi warunkami[1].

Przedłużeniem uroczystości w kościele może być przyjęcie prymicyjne.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]