Przełęcz Kubalonka

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Przełęcz Kubalonka
Kościół pw. św. Krzyża pod przełęczą Kubalonka
Kościół pw. św. Krzyża pod przełęczą Kubalonka
Państwo  Polska
Wysokość 758 m n.p.m.
Pasmo Beskid Śląski, Karpaty
Sąsiednie szczyty Kubalonka
Położenie na mapie Beskidu Śląskiego
Mapa lokalizacyjna Beskidu Śląskiego
Przełęcz Kubalonka
Przełęcz Kubalonka
Ziemia 49°36′16,1″N 18°54′08,9″E/49,604472 18,902472Na mapach: 49°36′16,1″N 18°54′08,9″E/49,604472 18,902472

Kubalonka (758 m n.p.m.[1]) – przełęcz w Beskidzie Śląskim, pomiędzy szczytami Kubalonki (830 m n.p.m.) oraz nienazwanym wierzchołkiem o wysokości 818 m n.p.m. Oddziela ona pasmo Stożka i Czantorii od Pasma Wiślańskiego, zwanego też Pasmem Baraniej Góry. Przez przełęcz prowadzi droga wojewódzka nr 941 z Wisły do Istebnej. Na samej przełęczy odgałęzia się od niej wąska droga powiatowa, która przez przełęcz Szarculę schodzi koło Zameczku do Wisły Czarnego. Obie drogi wybudowano w latach międzywojennych.

Tuż poniżej przełęczy, po lewej stronie szosy do Istebnej, znajduje się zespół budynków Ośrodka Chorób Płuc Dzieci i Młodzieży (wzniesiony w 1937 r. według projektu Jadwigi Dobrzyńskiej i Zygmunta Łobody jako dziecięce sanatorium przeciwgruźlicze, rozbudowany znacznie w 1961 r.). Nieco poniżej, po przeciwnej stronie szosy, stoi drewniany, zabytkowy kościół pod wezwaniem św. Krzyża z 1779 r., przeniesiony tu w latach 1957-1958 z Przyszowic (powiat gliwicki), gdzie pełnił rolę kościoła przycmentarnego. Kościół jest elementem szlaku architektury drewnianej województwa śląskiego.

W okolicy i na samej przełęczy znajdują się restauracje, bary, pensjonaty, w tym znany od lat międzywojennych bar "Beczka". Tuż nad przełęczą, na stokach szczytu Kubalonka, narciarskie trasy biegowe ze strzelnicą do biathlonu (posiadające licencję FIS) i niewielki wyciąg narciarski dla początkujących. W siodle przełęczy węzeł szlaków turystycznych, przebiega tu m.in. Główny Szlak Beskidzki. Swój początek ma tu również Beskidzka Ścieżka Planetarna.

Piesze szlaki turystyczne[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Geoportal. [dostęp 2010-01-25].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Barański Mirosław: Beskid Śląski. Pasmo Baraniej Góry, Wydawnictwo PTTK "Kraj", Warszawa 1999, ISBN 83-7005-423-4;