Przeciwutleniacze
Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przeciwutleniacze (antyoksydanty, antyutleniacze) – grupa związków chemicznych, które same występując w małych stężeniach (w porównaniu z substancją podlegającą utlenianiu), wstrzymują lub opóźniają proces utleniania tej substancji[1]. Każdy przeciwutleniacz może występować w roli prooksydanta[2].
W głównej mierze przeciwutleniacze to naturalne substancje roślinne, które wspierają naturalne mechanizmy obronne komórek człowieka, ale przeciwutleniaczami mogą być także jony metali przejściowych (manganu, cynku, selenu)[3].
Spis treści |
Dodatki do żywności[edytuj]
 |
Tę sekcję należy dopracować zgodnie z zaleceniami edycyjnymi: zweryfikować treść i dodać źródła. Dokładniejsze informacje o tym, co należy poprawić, być może znajdują się na stronie dyskusji tego artykułu. Po wyeliminowaniu niedoskonałości prosimy usunąć szablon {{Dopracować}} z kodu tego artykułu. |
Przeciwutleniacze stosowane są w zapobieganiu niepożądanym procesom utleniania, przez co przedłużają czas trwałości żywności. Dozwolone przeciwutleniacze stosowane w przemyśle spożywczym:
- E270 – kwas mlekowy (regulator kwasowości)
- E330 – kwas cytrynowy (regulator kwasowości i stabilizator)
- E300 – kwas askorbinowy (witamina C; substancja klarująca, regulator kwasowości i stabilizator)
- E301 – askorbinian sodu (regulator kwasowości i stabilizator)
- E302 – askorbinian wapnia (pełni funkcję regulator( kwasowości i stabilizator)
- E304 – estry kwasów tłuszczowych i kwasu askorbinowego (stabilizatory)
- E306 – mieszanina tokoferoli
- E307 – alfa-tokoferol
- E308 – gamma-tokoferol
- E309 – delta-tokoferol
- E310 – galusan propylu
- E311 – galusan oktylu
- E312 – galusan dodecylu
- E315 – kwas izoaskorbinowy
- E316 – izoaskorbinian sodu
- E320 – butylohydroksyanizol (BHA) dodawany do tłuszczów, suszu ziemniaczanego, gum do żucia
- E321 – butylohydroksytoluen (BHT)
- E335 – wodorowinian sodu i winian sodu
- E336 – wodorowinian potasu i winian potasu
- E337 – winian sodowo-potasowy
- E385 – sól wapniowo-disodowa kwasu etylenodiaminotetraoctowego
Przypisy
- ↑ 2. Mechanizmy obrony. W: Grzegorz Bartosz: Druga twarz tlenu. Wyd. 2. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2008, s. 179, seria: Środowisko. ISBN 978-83-01-13847-9.
- ↑ Grzegorz Bartosz: Druga twarz tlenu. Wyd. 2. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2008, s. 218,270, seria: Środowisko. ISBN 978-83-01-13847-9.
- ↑ 2.3.8 Czy metale mogą być antyoksydantami ?. W: Grzegorz Bartosz: Druga twarz tlenu. Wyd. 2. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2008, s. 198-199, seria: Środowisko. ISBN 978-83-01-13847-9.
Zobacz też[edytuj]
Linki zewnętrzne[edytuj]
