Przejście małego ruchu granicznego
Przejście małego ruchu granicznego, mały ruch graniczny – szczególny, uproszczony tryb przekraczania granicy państwowej powstały w wyniku dwustronnych umów między Polską a Niemcami, Czechami i Słowacją wprowadzony dla obywateli tych krajów obowiązywał do 20 grudnia 2007 r. W związku z przystąpieniem Polski, Czech i Słowacji do strefy Schengen (do której należą już Niemcy), z dniem 21 grudnia 2007 r. wszystkie przejścia graniczne tego typu zostały zlikwidowane, a granicę pomiędzy tymi państwami można przekraczać w niemal dowolnym miejscu (restrykcje dotyczą jedynie obszarów chronionych i innych zamkniętych).
Spis treści |
[edytuj] Przekraczanie granicy
Forma ta dotyczyła mieszkańców i osób zameldowanych w pasie wybranych gmin, nazywanego pasem małego ruchu granicznego o szerokości około 15 km, a szczegółowo – po polskiej stronie tworzyły go gminy wymienione w załącznikach do odpowiednich umów dwustronnych.
Aby przekroczyć granicę w ramach tego trybu trzeba było:
- być zameldowanym w jednej z gmin wymienionych w umowie o małym ruchu granicznym,
- posiadać ważny dowód osobisty lub inny dokument upoważniający do przekroczenia granicy,
- posiadać urzędowy dokument potwierdzający fakt zameldowania we właściwej gminie, jeśli w posiadanym już dokumencie takiego wpisu nie ma.
Osoba nie zameldowana na stałe w jednej z gmin objętych umową o małym ruchu granicznym mogła uczestniczyć w małym ruchu granicznym, o ile w takiej gminie przez pewien czas przebywała i zameldowała się tymczasowo. W ramach małego ruchu granicznego można było odwiedzać jedynie te gminy położone po drugiej stronie granicy, które były objęte umową o małym ruchu granicznym, przebywając w nich w czasie do 7 dni. Na przejściach granicznych przeznaczonych wyłącznie do obsługi małego ruchu granicznego funkcjonariusze Straży Granicznej byli uprawnieni do dokonywania odpraw celnych, nie mieli jednak obowiązku stałego przebywania na przejściu.
[edytuj] Mały ruch graniczny po 2007 r.
Od 1 lipca 2009 r. obowiązuje Umowa o Małym Ruchu Granicznym z Ukrainą. Strefa przygraniczna ma 30 km i obejmuje obywateli Ukrainy tę strefę zamieszkujących (wszyscy obywatele polscy poruszają się po terenie Ukrainy w ruchu bezwizowym). Umowę podpisano wiosną 2008 roku, jednak wprowadzenie jej w życie opóźnione został z powodu zastrzeżeń ze strony Komisji Europejskiej dotyczących głębokości strefy po stronie ukraińskiej (pierwotnie miała ona obejmować także obszary podmiejskie Lwowa). W celu skorzystania z umowy, obywatele ukraińscy zamieszkujący strefę przygraniczną (minimalny czas jej zamieszkiwania to 3 lata), uzyskać muszą „zezwolenie na przekraczanie granicy w ramach małego ruchu granicznego”, wydawanego przez polskie placówki dyplomatyczne. Dokument taki (którego wydanie w 2009 roku kosztowało 20 euro) ważny jest 2 lata.
22 czerwca 2010 r. analogiczną umowę z Białorusią podpisał marszałek sejmu p.o. prezydenta Polski B. Komorowski. Pod koniec roku 2010 umowa ta podpisana została przez prezydenta Republiki Białorusi A. Łukaszenkę. Wymiana not dyplomatycznych, niezbędna do uruchomienia umowy, wstrzymana została jednak przez stronę białoruską ze względu na niekorzystną sytuację między oboma krajami (formalnie na przeszkodzie stoi „brak specjalistycznego sprzętu do drukowania kart uprawniających do poruszania się w ramach małego ruchu granicznego”)[1].
W 2011 roku, po dwustronnych rozmowach polsko-rosyjskich, na skutek wystąpienia strony polskiej do Komisji Europejskiej z wnioskiem o specjalne warunki dla umowy o małym ruchu granicznym z obwodem kaliningradzkim (stanowiącym po wstąpieniu Polski i Litwy do Unii Europejskiej w 2004 r. jej jedyną eksklawę), uzgodniono obustronny obszar strefy na cały obszar obwodu kaliningradzkiego, część województwa warmińsko-mazurskiego i część województwa pomorskiego.
[edytuj] Zobacz też
Przypisy
- ↑ Mały ruch graniczny – prezydent podpisał i nic nie powiedział. „EastBook.eu Portal o Partnerstwie Wschodnim”, 2011. Tomasz Horbowski – autor (pol.). [dostęp 2011-10-13].
