Przejście tranzytowe

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Przejście tranzytowe - prawo żeglugowe wprowadzone w Konwencji o Prawie Morza z Montego Bay z 1982 r. (art. 37-43), które zapewnia żeglugę statków morskich i przelot statków powietrznych, w cieśninach używanych w żegludze międzynarodowej, wyłącznie w celu nieprzerwanego, szybkiego i niezakłóconego tranzytu między jedną częścią morza pełnego lub wyłącznej strefy ekonomicznej a drugą częścią morza pełnego lub wyłącznej strefy ekonomicznej.

Okręty podwodne mogą przechodzić w położeniu podwodnym i prawo to nie może być zawieszane przez państwa cieśninowe.

Prawo przejścia tranzytowego obowiązuje w cieśninach o wielkim znaczeniu komunikacyjnym i strategicznym, których wody stanowią morze terytorialne państw cieśninowych. Najważniejszymi z nich są Cieśnina Kaletańska, Gibraltarska, Bab al-Mandab, Ormuz i Malakka.

Do tej kategorii cieśnin nie należą cieśniny, które mieszczą się w powyższej definicji cieśnin międzynarodowych z prawem przejścia tranzytowego, ale których status został uregulowany przez inne długotrwale obowiązujące umowy międzynarodowe: Cieśniny Duńskie (Sund, Wielki Bełt, Mały Bełt), Cieśniny Czarnomorskie (Bosfor i Dardanele), Cieśnina Wysp Alandzkich (częściowo w pasie 3 mil morskich) i Cieśnina Magellana.

Przejście tranzytowe nie znajduje ponadto zastosowania do cieśnin "wyspowych" (np. Cieśnina Mesyńska, cieśnina Korfu) i "ślepego zaułka" (np. Cieśnina Tirańska, Cieśnina Piławska), w których obowiązuje niezawieszalne prawo nieszkodliwego przepływu.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • D.R. Bugajski, Prawa żeglugowe okrętu w świetle prawa międzynarodowego, Wydawnictwo Naukowe Scholar, Warszawa 2009, ISBN 978-83-7383-351-7.