Przekładnia hipoidalna

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Przekładnia hipoidalna: 1- koło talerzowe, 2- zębnik
Most napędowy z przekładnią hipoidalną

Przekładnia hipoidalna – rodzaj przekładni zębatej o osiach wichrowatych i łukowej linii zęba. Przekładnia hipoidalna różni się od stożkowej poprzecznym przesunięciem osi zębnika w stosunku do osi koła talerzowego.

Przekładnie hipoidalne są szeroko rozpowszechnione zwłaszcza w pojazdach samochodowych, w jednostopniowych mostach napędowych.

Cechy przekładni hipoidalnej[edytuj | edytuj kod]

  • większa obciążalnośc, aniżeli przekładni stożkowej o takich samych wymiarach, dzięki wydłużeniu czynnej długości zębów
  • cichobieżność ze względu na występowanie poślizgu wzdłużnego zębów
  • możliwość wyprowadzenia napędu na kolejne osie w układzie tandem lub tridem;
  • przy przesunięciu ujemnym
  • przy przesunięciu dodatnim
    • możliwość powiększenia prześwitu (pojazdy terenowe)
    • konieczność smarowania ciśnieniowego łożysk zębnika

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Kulczyk I.: Most napędowy cz. 2. Zespół Szkół Samochodowych w Bydgoszczy. [dostęp 2011-06-21].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]