Przekładnik napięciowy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Przekładnik napięciowy na stacji elektroenergetycznej 150 kV (Holandia)

Przekładnik napięciowy – specjalny transformator jednofazowy, pracujący w stanie jałowym, służący do rozszerzania zakresu pomiarowego woltomierzy. Stosowany przy pomiarach napięć przemiennych.

Dla typowego przekładnika napięciowego wartość znamionowa napięcia wtórnego wynosi 100 / \sqrt{3}\ \mathrm{V} dla układów 3-fazowych i 100V dla układów 1-fazowych. Zwarcie w obwodzie wtórnym przekładnika może uszkodzić go, dlatego zabezpiecza się go bezpiecznikami. Z obwodów wtórnych przekładnika napięciowego najczęściej zasila się woltomierze, cewki napięciowe watomierzy i liczników, częstotliwościomierze, przetworniki pomiarowe, zabezpieczenia podnapięciowe, itp.

Podstawowe dane znamionowe podawane na tabliczce znamionowej przekładnika to:

  • znamionowe napięcie pierwotne (np. 6 / \sqrt{3}; 15 / \sqrt{3}; 110 / \sqrt{3}\ \mathrm{kV} )
  • znamionowe napięcie wtórne ( 100 / \sqrt{3}\ \mathrm{V} )
  • moc znamionowa (np. 30; 50; 60; 90 VA) (największa moc, jaką można obciążyć przekładnik, aby mierzył on zgodnie z normą i klasą)
  • klasa dokładności (np. 0,2; 0,5)