Przeobrażenie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii

Skocz do: nawigacji, szukaj

Nazwa tego hasła odnosi się do więcej niż jednego pojęcia.

Zobacz hasło przeobrażenie w Wikisłowniku

Spis treści

U zwierząt (owady, płazy, niektóre ryby) przeobrażenie – zwane też metamorfozą lub metabolią – to postembrionalne przemiany organizmu kończące się na stadium postaci dorosłej (imago). U owadów następuje za sprawą ekdyzonu^[1] – hormonu wywołującego linienie. W cyklu rozwojowym owadów, w zależności od charakteru zmian, jakim ulega larwa przekształcająca się w imago, wyróżniane są^[2]:
- ametabolia – przeobrażenie proste (rozwój prosty, bez przeobrażenia),
- hemimetabolia – przeobrażenie niezupełne owadów,
- holometabolia – przeobrażenie zupełne owadów,
  - hipermetabolia – nadprzeobrażenie, szczególny przypadek holometabolii.

U niektórych owadów następuje przeobrażenie regresywne – wtórny zanik narządów^[3].

U roślin przez metamorfozę określa się przekształcenie narządów: łodyg, liści i korzeni, dzięki czemu mogą one pełnić specjalne funkcje, takie jak czepne, podporowe, spichrzowe itp. Narządy przeobrażone to m.in.: bulwa, wąsy roślinne, gałęziaki, itp.

Przeobrażenie, metamorfoza – zmiana budowy wewnętrznej i często też składu mineralnego skały, dokonująca się w stanie stałym. Przemiana ta może spowodować powstanie skały o na tyle nowych właściwościach, że zmieni się jej nazwa oraz przynależność systematyczna.

Metamorfozy to starożytny gatunek literacki oraz tytuły dzieł.

Metamorfozy – utwór Owidiusza, starożytnego rzymskiego poety.
Metamorfozy, albo Złoty osiołek (także: Przemiany) – utwór Apulejusza rzymskiego pisarza z II w.
Metamorfoza (motyw literacki) – często występuje w mitologiach, baśniach i w innych utworach.

↑ Jolanta Hempel-Zawitkowska: Zoologia dla uczelni rolniczych. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2007, s. 226. ISBN 978-83-01-15076-1.
↑ Barbara Wilkaniec (red.): Entomologia stosowana. Poznań: Wydawnictwo Uniwersytetu Przyrodniczego, 2009. ISBN 978-83-7160-538-3.
↑ Józef Razowski: Słownik entomologiczny. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1987. ISBN 83-01-07907-X.