Przepływomierz elektromagnetyczny

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Przepływomierz elektromagnetyczny - to przyrząd pomiarowy, mierzący prędkość przepływu medium przez daną powierzchnię prostopadłą do kierunku pola magnetycznego wykorzystując zjawisko indukcji elektromagnetycznej Faradaya.

Zasada działania[edytuj | edytuj kod]

Zgodnie z prawem indukcji elektromagnetycznej Faradaya, w przewodniku poruszającym się w polu magnetycznym indukowana jest siła elektromotoryczna zależna od natężenia pola magnetycznego i prędkości ruchu przewodnika. W pomiarach przepływu metodą elektromagnetyczną rolę przewodnika pełni przepływająca ciecz (zatem przepływomierz wymaga przewodzącego medium, np. wody, ale także izolowanej elektrycznie powierzchni rury pomiarowej).

Pole magnetyczne wytwarzane za pomocą prądu stałego o zmiennej biegunowości zapewnia stabilność punktu zerowego. Takie rozwiązanie czyni pomiar niezależnym od właściwości medium, np. w przypadku cieczy wielofazowych i niejednorodnych lub cieczy o niskiej przewodności.

Zalety:

  • metoda zapewniająca niezależność pomiaru od ciśnienia, gęstości, temperatury i lepkości produktu
  • możliwość pomiaru produktów o wysokiej koncentracji ciał stałych (np. szlamów kopalnianych, masy celulozowej)
  • brak części ruchomych
  • przepływomierz nie wprowadza spadku ciśnienia (pomiar pełnym przekrojem rury pomiarowej)
  • wysoka dynamika pomiaru (ponad 1000:1)
  • wysoka niezawodność i powtarzalność pomiaru oraz stabilność długoterminowa
  • stosunkowo wysoka niewrażliwość na profil przepływającej cieczy

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]