Przepiór kalifornijski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Przepiór kalifornijski
Callipepla californica[1]
(Shaw, 1889)
Samiec
Samiec
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ptaki
Podgromada Neornithes
Nadrząd neognatyczne
Rząd grzebiące
Rodzina przepióry
Rodzaj Callipepla
Gatunek przepiór kalifornijski
Synonimy
  • Tetrao californicus Shaw, 1798[2]
Podgatunki
  • C. c. brunnescens (Ridgway, 1884)
  • C. c. canfieldae (van Rossem, 1939)
  • C. c. californica (Shaw, 1798)
  • C. c. catalinensis (Grinnell, 1906)
  • C. c. achrustera (J. L. Peters, 1923)
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[3]
Status iucn3.1 LC pl.svg
Zasięg występowania
Mapa występowania
Systematyka Systematyka w Wikispecies
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Przepiór kalifornijski (Callipepla californica) – gatunek ptaka z rodziny przepiórów (Odontophoridae). Występuje od południowo-wschodniego Oregonu do południowej Kalifornii. Został również wprowadzony na obszary stanów: Waszyngton, Utah, Arizona, Nowy Meksyk, gdzie dobrze się zaaklimatyzował. Próbowano go także bez powodzenia wprowadzić do awifauny niemieckiej. Jest ptakiem osiadłym[4]. Introdukowany we Francji, zdziczała populacja notowana na Korsyce[5]. W zimie tworzy stada 200-300 osobników[6].

Systematyka[edytuj | edytuj kod]

Wyróżniono kilka podgatunków C. callifronica[7]:

  • C. californica brunnescens – południowo-zachodni Oregon do środkowej Kalifornii.
  • C. californica canfieldae – wschodnio-środkowa Kalifornia.
  • C. californica californica – wschodni Oregon do północno-zachodniego Meksyku.
  • C. californica catalinensisSanta Catalina.
  • C. californica achrustera – południowa Kalifornia Dolna.

Cechy gatunku[edytuj | edytuj kod]

Występuje bardzo wyraźny dymorfizm płciowy. Samiec ma na głowie czarny czubek złożony z 6 piór. Czubek głowy jest czarny, pod nim jest biała opaska, gardło również czarne, odgraniczone od reszty ciała białym paskiem. Pierś, wierzch ciała i zewnętrzna strona sterówek szara. Skrzydła są szarobrązowe, w żółte paski. Pióra na brzuchu są żółte z czarnymi brzegami, na nich jest czerwona plama. Nogi szare, dziób czarny. Lotki drugiego rzędu mają żółte obwódki, więc gdy patrzymy na ptaka z góry widać 2 żółte pasy. Kark jest czarno-biały. Ubarwienie samicy - jasnobrunatne. Ma krótszy czubek, i mniej żółtych piór na brzuchu, bez plamki. U obu płci czub pozostaje w tym samym miejscu - nie jest przyciskany do głowy ani stawiany "na sztorc".

Wymiary
  • dł. ciała: ok. 28 cm
  • waga: 150-175 g
Biotop
Przede wszystkim lasy mieszane, ale także parki, winnice i ogrody.
Pożywienie
Korzonki, kłącza, bulwy, cebulki i jagody.

Lęgi[edytuj | edytuj kod]

Na początku kwietnia łączą się w pary - są monogamiczne - i razem szukają odpowiedniego miejsca na założenie gniazda.

Pisklę przepióra kalifornijskiego
Jajo przepióra kalifornijskiego

Gniazdo jest płytkim zagłębieniem w ziemi, wyściełanym trawą i liśćmi. Zwykle jest umieszczone pod gęstym krzewem, albo w zaroślach obok kamienia. Samica składa 12-16 jaj, kremowych z brązowymi plamkami. Jaja wysiaduje samica, a samiec strzeże rewiru lęgowego. Po 22 dniach wysiadywania wykluwają się pisklęta. Po resorbowaniu woreczka żółtkowego i dokładnym wyschnięciu - co trwa około jednej doby - wyruszają ze swoimi rodzicami w poszukiwaniu pokarmu. Pisklęta żywią się drobnymi zwierzętami (np. dżdżownicami) oraz nasionami i zielonymi częściami roślin. Zdolność do lotu osiągają po 9 dniach,[8] a noce spędzają na gałęziach drzew i krzewów z samicą. Czterotygodniowe pisklęta usamodzielniają się. W wieku 8 tygodni uwidacznia się dymorfizm płciowy. Trzymiesięczne osiągają wielkość osobników dorosłych. Wiosną następnego roku mogą przystąpić do lęgów.

Hodowla[edytuj | edytuj kod]

Początki hodowli
Został po raz pierwszy przywieziony do Europy w roku 1837. Od samego początku wzbudził zainteresowanie hodowców, ale nie stał się tak popularny jak inne ptaki wolierowe, np. przepiórka japońska, bażant złocisty. Gatunek został introdukowany m.in. do kanadyjskiej prowincji Kolumbia Brytyjska, na Hawaje, do Chile, Nowej Zelandii, czy na wyspę Norfolk i wyspę King w Australii.
Podstawowe wymagania
  • Poza sezonem lęgowym: woliera powinna być całkowicie zadaszona, podłoże przepuszczalne. Powinny być w niej przyczepione do ścian gałęzie, na których będą nocować, o średnicy ok. 3 cm.
  • W sezonie lęgowym: jeśli średnica oczek siatki to więcej niż 1 cm, powinno się ustawić deski lub płytki o wysokości 20 cm, aby pisklęta nie uciekły. W misce z wodą powinny być wysypane kamienie z przerwami między nimi wypełnionymi wodą, by pisklęta nie utonęły.
Lęgi w niewoli
Odchowanie piskląt jest trudne, są wrażliwe na wilgoć. W niewoli składa nawet do 60 jaj, ale samica może jednocześnie wysiedzieć maksymalnie do 16 jaj. Jeżeli jaja leżą w różnych miejscach woliery, wskazuje to na brak chęci wysiadywania przez samicę. Wtedy powinno się jaja dać do wysiadywania bardzo wrażliwej kurze (pisklęta są małe), lub umieścić je w inkubatorze. Od pierwszego dnia życia pisklęta należy karmić specjalną paszą dla kurcząt. Od piątego dnia życia podaje się także drobno posiekane mlecze i gwiazdnice.
Obrączkowanie
Młode powinny być obrączkowane między 21 a 30 dniem życia obrączkami o średnicy wewnętrznej 5,5 mm.

Przypisy

  1. Callipepla californica w: Integrated Taxonomic Information System (ang.)
  2. California Quail (Callipepla californica) (ang.). IBC: The Internet Bird Collection. [dostęp 2012-09-09].
  3. Callipepla californica. Czerwona Księga Gatunków Zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) (ang.)
  4. Jenni Bruce, Caren McGhee, Luba Vangelova, Richard Voght: "Encyklopedia zwierząt świata: tom 3: Ptaki" (dodatek do gazety wyborczej) tłumaczenie: Przemysław Chylarecki ISBN 9788375526059
  5. Lars Svensson: Ptaki Europy i obszaru śródziemnomorskiego. Przewodnik Collinsa. Multico, 2012, s. 423. ISBN 978-83-7073-972-0.
  6. portalwiedzy.onet.pl
  7. Frank Gill, David Donsker: Family Megapodiidae (ang.). IOC World Bird List: Version 4.2. [dostęp 2014-07-22].
  8. Przepiór kalifornijski [w:] S. Chvapil, Ptaki ozdobne, wyd. Delta, Warszawa 1991

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]