Przerostowe zwężenie odźwiernika

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Rana po pyloromiotomii u miesięcznego dziecka 30 godzin po operacji.

Przerostowe zwężenie odźwiernika (łac. pylorostenosis congenita, ang. hypertrophic pyloric stenosis) – wrodzone zaburzenie rozwojowe polegające na różnego stopnia zwężeniu odźwiernika, prowadzącym nierzadko do całkowitej niedrożności. Istotą zaburzenia jest wrodzona nieprawidłowość strukturalna mięśniówki gładkiej odźwiernika.

Epidemiologia[edytuj | edytuj kod]

Częstość schorzenia ocenia się na 1:300-1:900 żywych urodzeń. Zdecydowanie częściej występuje u rasy białej, około 4-6 razy częściej u płci męskiej. Przerostowe zwężenie odźwiernika występuje również częściej u osób pochodzenia żydowskiego[1], a także z obciążeniem rodzinnym. Częściej chorują dzieci z pierwszej ciąży.[potrzebne źródło].

Objawy[edytuj | edytuj kod]

Objawy przerostowego zwężenia odźwiernika ujawniają się zwykle w 2. lub 3. tygodniu życia noworodka. Początkowo są to niezbyt obfite ulewania, które z czasem (w 3.-4. tygodniu życia) nasilają się i przeradzają w charakterystyczne, chlustające wymioty treścią żołądkową. Wymioty występują w czasie posiłku lub zaraz po nim. Prawie nigdy nie stwierdza się domieszki żółci w zwracanej treści. Łaknienie jest prawidłowe, a nawet wzmożone, do czasu, gdy noworodek nie jest w stanie równoważyć odwodnienia i utraty masy ciała. Ponadto u dziecka można stwierdzić niepokój, wzdęcie nadbrzusza, utratę wagi lub nieprawidłowo niski przyrost masy dziecka. Badanie palpacyjne przez powłoki brzuszne pozwala niekiedy stwierdzić macalny guz w rzucie odźwiernika – jest to tzw. objaw oliwki. Z powodu odwodnienia występuje skąpomocz i skąpe stolce. Występuje zasadowica hipochloremiczna, hipokaliemia, hiponatremia. Wielkość tych zaburzeń jest uzależniona od stopnia zwężenia odżwiernika a nie od okresu trwania choroby.

Diagnostyka[edytuj | edytuj kod]

Metodą z wyboru w diagnostyce przerostowego zwężenia odźwiernika jest USG. W przypadkach wątpliwych przeprowadza się badanie radiologiczne z kontrastem.

Różnicowanie[edytuj | edytuj kod]

Leczenie[edytuj | edytuj kod]

Leczenie jest chirurgiczne. Po wyrównaniu zaburzeń elektrolitowych u dziecka wykonywana jest pyloromiotomia. Operacja metodą Ramstedta-Webera polega na podłużnym przecięciu przednio-bocznej (najsłabiej unaczynionej) ściany błony mięśniowej odźwiernika, następnie szerokim rozchyleniem jej brzegów (i rozerwaniem nieprzeciętych mięśniowych włókien okrężnych) aż do wypuklenia się nienaruszonej błony śluzowej.

Przypisy

  1. Fried K., Aviv S., Nisenbaum C. Probable autosomal dominant infantile pyloric stenosis in a large kindred.. „Clin Genet”. 20. 5, s. 328-30, 1982. PMID 7333028. 

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • A. Dobrzańska, J. Ryżko Pediatria. Podręcznik do Państwowego Egzaminu Lekarskiego i egzaminu specjalizacyjnego Urban&Partner 2005 ISBN 83-89581-25-6
  • Roman Góral (red.) Zarys chirurgii. Podręcznik dla studentów medycyny. PZWL, Warszawa 1992 ISBN 83-200-1657-6

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Star of life.svg Zapoznaj się z zastrzeżeniami dotyczącymi pojęć medycznych i pokrewnych w Wikipedii.