Przeszywanica

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Przeszywanica (il. z Biblii Maciejowskiego)

Przeszywanica, aketon, gambeson – rodzaj miękkiego pancerza używanego w średniowieczu. Miała postać grubego, pikowanego kaftana, wykonanego z wielu warstw płótna (lnianego, lub jutowego) albo skóry zszytych ze sobą (stąd nazwa). Przeszywanicę zakładano pod kolczugę, jej zadaniem było pochłonięcie energii ciosu i ochrona ciała przed obrażeniami miażdżonymi, przed czym nie bronił giętki pancerz kolczy. Biedniejsi wojownicy (głównie piechota) często używali przeszywanicy jako jedynej ochrony tułowia. Także pod zbroje płytowe zakładano przeszywanicę, często wzmocnioną naszytą nań plecionką kolczą w miejscach nie chronionych przez zbroję.

W XIII wieku przeszywanice były długie i raczej niedopasowane do sylwetki zazwyczaj zakładane przez głowę i zapinane jedynie przy szyi, później wraz z rozwojem innych elementów uzbrojenia przeszywanice ulegały skróceniu i bywały coraz bardziej dopasowane do osoby ją noszącej, w XIV i XV wieku zazwyczaj zapinane z przodu na guziki lub wiązane. Przykładem późnośredniowiecznej przeszywanicy jest purpoint Karola de Blois (1386).