Przetacznik długolistny

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Przetacznik długolistny
Veronica-longifolia.jpg
Systematyka[1]
Domena eukarionty
Królestwo rośliny
Klad rośliny naczyniowe
Klad Euphyllophyta
Klad rośliny nasienne
Klasa okrytonasienne
Klad astrowe
Rząd jasnotowce
Rodzina babkowate
Rodzaj przetacznik
Gatunek przetacznik długolistny
Nazwa systematyczna
Veronica longifolia L.
Sp. pl. 1:10. 1753
Synonimy

Pseudolysimachion longifolium (L.) Opiz,
Veronica maritima L.,
Veronica septentrionalis Boriss[2].

"(comns)" Zdjęcia i grafiki w Commons

Przetacznik długolistny (Veronica longifolia L.) – gatunek rośliny należący do rodziny babkowatych (Plantaginaceae), w systemach XX-wiecznych klasyfikowany zwykle do trędownikowatych (Scrophulariaceae). Jest czasami uprawiany jako roślina ozdobna.

Zasięg geograficzny[edytuj | edytuj kod]

Występuje dziko na dwóch kontynentach[2]:

W Polsce jest niezbyt pospolity.

Morfologia[edytuj | edytuj kod]

Pokrój
Łodyga
Wyprostowana, krótko owłosiona lub naga, o wysokości (40)60–120 cm. Roślina posiada pokryte łuskowatymi liśćmi rozłogi.
Liście
Ciemnozielone, naprzeciwległe lub w okółkach, lancetowate. o długości 10–15 cm. Brzegi liści ostro i głęboko piłkowane. Ogonki liściowe o długości ponad 1 cm. Przysadki szczeciniaste, równowąskie i dłuższe od szypułek kwiatów.
Kwiaty
Ciemnoniebieskie, zebrane w pojedyncze, wierzchołkowe, gęste grona do 20–25 cm. Korona kwiatów niemal kółkowa, o bardzo krótkiej rurce. Szypułki oraz działki kielicha są omszone.
Owoc
Naga, wycięta torebka.

Biologia i ekologia[edytuj | edytuj kod]

Bylina, hemikryptofit. Kwitnie od czerwca do połowy sierpnia. Występuje na glebach podmokłych na wilgotnych łąkach i w zaroślach. W klasyfikacji zbiorowisk roślinnych gatunek charakterystyczny dla All. Filipendulion i Ass Veronico-Euphorbietum[3].

Zastosowanie i uprawa[edytuj | edytuj kod]

Bywa uprawiany jako roślina ozdobna. W Polsce jest całkowicie mrozoodporny (strefy mrozoodporności 4-9). Łatwy w uprawie, nie ma specjalnych wymagań co do podłoża. Rozmnaża się przez wysiew nasion jesienią lub wiosną, przez sadzonki wytwarzane latem lub przez podział rozrośniętych kęp jesienią lub wczesną wiosną[4] .

Przypisy

  1. Stevens P.F.: Angiosperm Phylogeny Website (ang.). 2001–. [dostęp 2010-04-06].
  2. 2,0 2,1 Veronica longifolia (ang.). W: Germplasm Resources Information Network – (GRIN) [on-line]. USDA, ARS, National Genetic Resources Program. National Germplasm Resources Laboratory. Beltsville, Maryland. [dostęp 29 marca 2008].
  3. Władysław Matuszkiewicz: Przewodnik do oznaczania zbiorowisk roślinnych Polski. Warszawa: Wyd. Naukowe PWN, 2006. ISBN 83-01-14439-4.
  4. Geoff Burnie i inni: Botanica. Rośliny ogrodowe. Könemann, 2005. ISBN 3-8331-1916-0.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. Lucjan Rutkowski: Klucz do oznaczania roślin naczyniowych Polski niżowej. Warszawa: Wyd. Naukowe PWN, 2006. ISBN 83-01-14342-8.