Przetacznik leśny

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Przetacznik leśny
Veronica officinalis Sturm10040.jpg
Systematyka[1]
Domena eukarionty
Królestwo rośliny
Klad rośliny naczyniowe
Klad rośliny nasienne
Klasa okrytonasienne
Klad astrowe
Rząd jasnotowce
Rodzina babkowate
Rodzaj przetacznik
Gatunek przetacznik leśny
Nazwa systematyczna
Veronica officinalis L.
Sp. Pl. ed. 1 11 (1753)
"(comns)" Zdjęcia i grafiki w Commons

Przetacznik leśny, przetacznik lekarski[2] (Veronica officinalis L.) – gatunek byliny z rodziny babkowatych (Plantaginaceae), w systemach XX-wiecznych klasyfikowany zwykle do trędownikowatych (Scrophulariaceae). Dość pospolity na terenie Polski. Gatunek typowy rodzaju przetacznik[3].

Występowanie[edytuj | edytuj kod]

Występuje dziko na kontynentach[4]:

Kwiaty

Morfologia[edytuj | edytuj kod]

Pokrój
Bylina o gęstym owłosieniu, wysokości 10–30 cm.
Łodyga
Płożąca się, rozgałęziona, podnosząca się w części górnej, zakorzeniająca się.
Liście
Odwrotnie jajowate, zwężające się w krótki ogonek, w dolnej części łodygi całobrzegie, w górnej karbowano-piłkowane; naprzeciwległe, połyskujące.
Kwiaty
Fioletowoniebieskie z ciemniejszymi żyłkami, zebrane w proste, gęste kwiatostany groniaste wyrastające tylko z jednego z naprzeciwległych liści na długich szypułkach. W gronie jest od 15 do 26 kwiatów na krótkich szypułkach. Kielich 4-działkowy, dwukrotny słupek, dwa pręciki, kwiat z listkiem przykwiatkowym; korona okrągła o średnicy 6–7 mm, dłuższa od kielicha. Roślina kwitnie od czerwca do sierpnia, jest owadopylna.
Owoc
Torebka sercowata, dłuższa od kielicha, o długości 4–5 mm. Roślina wiatrosiewna.

Biologia i ekologia[edytuj | edytuj kod]

Rośnie w suchych lasach, na zrębach, wrzosowiskach i pastwiskach. Występuje na glebach kwaśnych, piaszczystych lub gliniastych. Chamefit. W klasyfikacji zbiorowisk roślinnych gatunek charakterystyczny dla klasy Nardo-Callunetea[5].

Zastosowanie[edytuj | edytuj kod]

Zmienność[edytuj | edytuj kod]

Wyróżnia się odmiany:

  • Veronica officinalis var. officinalis
  • Veronica officinalis var. tournefortii (Vill.) Reichenb.

Przypisy

  1. Stevens P.F.: Angiosperm Phylogeny Website (ang.). 2001–. [dostęp 2010-04-12].
  2. Anrea-Anna Cavelius: Zioła w medycynie naturalnej. Bremen: MAK Verlag GmbH, 2005. ISBN 978-3-939991-32-8.
  3. Index Nominum Genericorum. [dostęp 2010-04-12].
  4. Veronica officinalis (ang.). W: Germplasm Resources Information Network – (GRIN) [on-line]. USDA, ARS, National Genetic Resources Program. National Germplasm Resources Laboratory. Beltsville, Maryland. [dostęp 29 marca 2008].
  5. Władysław Matuszkiewicz: Przewodnik do oznaczania zbiorowisk roślinnych Polski. Warszawa: Wyd. Naukowe PWN, 2006. ISBN 83-01-14439-4.
  6. Jindřich Krejča, Jan Macků: Atlas roślin leczniczych. Warszawa: Zakł. Nar. im. Ossolińskich, 1989. ISBN 83-04-03281-3.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. Jakub Mowszowicz: Flora jesienna. Przewodnik do oznaczania dziko rosnących jesiennych pospolitych roślin zielnych. Warszawa: WSiP, 1986. ISBN 83-02-00607-6.
  2. Lucjan Rutkowski: Klucz do oznaczania roślin naczyniowych Polski niżowej. Warszawa: Wyd. Naukowe PWN, 2006. ISBN 83-01-14342-8.