Przewód żylny

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Przewód żylny (przewód Arancjusza, łac. ductus venosus, ductus Arantii) – krótkie naczynie, odchodzące od żyły pępkowej na krótko przed jej połączeniem z żyłą wrotną i uchodzące do żyły głównej dolnej, z ominięciem krążenia wrotnego. Występuje w życiu płodowym. Po narodzinach ulega w ciągu kilku dni obliteracji, tworząc więzadło żylne wątroby (łac. ligamentum venosum).

Opisany po raz pierwszy przez włoskiego anatoma Giulio Cesare Aranzio.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Uwe Gille: Herz-Kreislauf- und Abwehrsystem, Angiologia. In: Salomon, F.-V. u. a. (Hrsg.): Anatomie für die Tiermedizin. Enke-Verlag, Stuttgart 2004, S. 404-463. ISBN 3-8304-1007-7