Przewodnik superjonowy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Przewodnik superjonowy (elektrolit stały) – ciało stałe, charakteryzujące się wysokim przewodnictwem jonowym, powyżej 10-3 S m-1. Przewodnictwo tych substancji może w pewnych warunkach osiągać wartości tak duże, jak dla ciekłych elektrolitów.

Mechanizm przewodnictwa[edytuj | edytuj kod]

W przewodnikach superjonowych występują głównie wiązania jonowe, ale nie każdy kryształ jonowy może być takim przewodnikiem. Przewodnictwo jonowe może osiągać wysoką wartość, jeśli zarówno koncentracja nośników ładunku, jak i ruchliwość jest wysoka. Ruch jonów w sieci krystalicznej jest możliwy dzięki istnieniu i przemieszczaniu się defektów sieci krystalicznej, które tworzą miejsca, które może zająć ruchliwy jon, oddzielone względnie niewielkimi barierami potencjału.

Przykłady[edytuj | edytuj kod]

Do przewodników superjonowych zalicza się m.in. jodek srebra w temperaturze powyżej 420 K (faza β), w którym małe kationy srebra mogą przemieszczać się w sieci tworzonej przez większe aniony jodu. Przemiana fazy α w fazę β polega na stopieniu podsieci srebra.

Przewodniki superjonowe są wykorzystywane m.in. w konstrukcji ogniw paliwowych i pomp elektrochemicznych.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]