Przewody Müllera

Schemat przedstawiający przewody przyśródnerczowe u zarodka (góra), narządy powstałe z przewodów u samic (środek) i u samców (dół)

Przewody Müllera (przewody przyśródnerczowe, ang. Müllerian ducts, łac. ductus paramesonephricus) – para przewodów wykształcających się w embriogenezie z nabłonka mezodermalnego. Przewody przyśródnerczowe biegną równolegle z przewodami śródnerczowymi (Wolffa). Rozwijają się z nich żeńskie narządy płciowe. U samic ssaków łożyskowych z części proksymalnej przewodu rozwija się jajowód, ze środkowej macica, a z dystalnej górna część pochwy; u samców przewody ulegają uwstecznieniu, tworząc narządy szczątkowe: przyczepek jądra, przyczepek najądrza i łagiewkę sterczową.

Struktury te opisał jako pierwszy niemiecki fizjolog Johannes Peter Müller w pracy "Bildungsgeschichte der Genitalien" z 1830 roku.

Zobacz też

• przewody Wolffa
• agenezja przewodów Müllera

Zapoznaj się z zastrzeżeniami dotyczącymi pojęć medycznych i pokrewnych w Wikipedii.