Przyjaciel (herb szlachecki)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Herb
Odmiana herbu


Przyjaciel (Kemlada, Kemlad, Kamrad, Kamerad) – polski herb szlachecki

Opis herbu[edytuj | edytuj kod]

PrzyjacielW polu błękitnym, serce czerwone, przebite strzałą srebrną grotem w prawo, wewnątrz misy złotej. W klejnocie pięć piór strusia[1].

Przyjaciel IIW polu błękitnym strzała srebrna, złotym grotem w górę, między dwoma sercami czerwonymi. W klejnocie ogon pawi.[2]

  • Herbowni – Lisiecki, Hryniewicz, Mackiewicz, Wojciechowicz[3]

Najwcześniejsze wzmianki[edytuj | edytuj kod]

Powstanie datuje się na 1166 rok. Nadany przez Henryka Sandomierskiego potomkom rycerza Mirosława w czasie wojny z pogańskimi Prusami.

Herbowni[edytuj | edytuj kod]

Bohusław, Downarowicz, Dramiński, Dranicki, Dulewski, Grabowski, Hryniewicz, Janowicz, Jurowski, Klimkiewicz, Ladziński, Ładziński, Lipiński, Maciejewicz, Mackiewicz, Mickiewicz, Migiewicz, Minasiewicz, Mingajłowicz, Mirosławski, Muraszko, Muśnicki, Dowbor – Muśnicki, Nagrodzki, Nowaczyński, Nowakowicz, Pawłowicz, Połtorzycki, Romanowski, Skirmunt – Strawiżski, Szumowiecki, Tomkowicz, Więckowicz, Wojciechowicz, Wolański, Żabiński

Znani herbowni[edytuj | edytuj kod]

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Czesław Malewski, Rody szlacheckie na Litwie (VI), NG 26 (462)
  2. Herbarz Polski, Tadeusz Gajl
  3. Juliusz Ostrowski, Księga herbowa rodów polskich. Warszawa 1897