Przypisy harwardzkie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Przypisy harwardzkie (Harvard Referencing System) – system podawania źródeł w nawiasach znajdujących się bezpośrednio w tekście i zawierających - nazwisko autora, rok wydania, ewentualnie stronę - cytowanej publikacji. Inne nazwy to system harwardzki[1], nazwisko/data[1][2][3] lub alfabetyczny[1]. Publikacja z takimi przypisami zawsze zawiera załącznik z alfabetycznie posortowaną szczegółową bibliografią.

Format[edytuj | edytuj kod]

Podstawowa forma przypisu harwardzkiego zawiera nazwiska autorów, rok publikacji i opcjonalnie, po przecinku, numer strony lub stron. Jeśli autorów jest więcej niż trzech, podaje się nazwisko pierwszego autora z dopiskiem i in.[4] (i inni) lub et al.[1] (łac. et alii), który jest stosowany w źródłach angielskojęzycznych[3].

(Ciamciara 2012, s. 81)
(Ciamciara i Kowalski 2001, s. 36, 42)
(Ciamciara, Kowalski i Nowak 1989, s. 187)
(Ciamciara i in. 1980, s. 11-14)

W niektórych wariantach opcjonalne numery stron są oddzielone od nazwisk autorów i roku publikacji dwukropkiem[4].

(Ciamciara 2012: 81)
(Ciamciara i Kowalski 2001: 36, 42)
(Ciamciara, Kowalski i Nowak 1989: 187)
(Ciamciara i in. 1980: 11-14)

Dodatkowo w przypisie można zawrzeć informację o referowaniu dłuższego fragmentu[4]:

(por. Ciamciara 2012: 81)

jak również wskazać, że cytat jest powtarzany[4]

(cyt. za Ciamciara 2012: 81).

Zaleca się również stosowanie nawiasów kwadratowych zamiast okrągłych[2].

W przypadku gdy w jednym przypisie trzeba umieścić odwołanie do więcej niż jednej publikacji to należy je wymieniać w kolejności chronologicznej:

(Ciamciara i in. 1990, s. 11-14; Ciamciara i Kowalski 2001, s. 36, 42)

Jeśli autor dokonał więcej niż jedną publikację w tym samym roku, datę uzupełnia się o kolejne małe litery alfabetu dla odróżnienia o którą publikację chodzi[1][4]:

(Kowalski 1990a, s. 11-14)
(Kowalski 1990b, s. 88)

oraz identyczny zabieg stosuje się w szczegółowej bibliografii załącznikowej.

Gdy cytowane są publikacje różnych autorów o tym samym nazwisku wydanych w tym samym roku to dla ich odróżnienia stosuje się pierwszą literę imion autorów[5]:

(A. Nowak 1990)
(J. Nowak 1990)

Zalety[edytuj | edytuj kod]

  • System jest wygodny dla obeznanego czytelnika, gdyż nazwisko autora i rok wydania szybko wskazują o jaką publikację chodzi[6].
  • Brak numeracji ułatwia skład i aktualizację bibliografii o nowe pozycje.
  • Brak przypisów dolnych ułatwia składanie dokumentów.

Wady[edytuj | edytuj kod]

  • Nadmierna liczba przypisów w tekście może rozpraszać czytelnika.
  • Brak ścisłych reguł cytowania źródeł gdy nie można wskazać autora publikacji.
  • Mało czytelne cytaty w przypadku monografii na temat konkretnego autora na przykład: Kowalski 1990a, Kowalski 1990b, Kowalski 1990c, Kowalski 1991a, Kowalski 1991b, itd.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]