Przypowieść o bogaczu i Łazarzu

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
XI wieczny wizerunek Łazarza.

Przypowieść o bogaczu i Łazarzu (Łukasz 16,19-31).

"Żył pewien człowiek bogaty, który ubierał się w purpurę i bisior i dzień w dzień świetnie się bawił. U bramy jego pałacu leżał żebrak okryty wrzodami, imieniem Łazarz. Pragnął on nasycić się odpadkami ze stołu bogacza; nadto i psy przychodziły i lizały jego wrzody. Umarł żebrak, i aniołowie zanieśli go na łono Abrahama. Umarł także bogacz i został pogrzebany..." (Łukasz 16,19-31)

Zwrot łono Abrahama wszedł z żydowskiej mitologii do chrześcijaństwa poprzez koncept podany przez Jezusa.

Jan Paweł II pisał:

"W świetle Chrystusowej przypowieści bogactwo i wolność pociągają za sobą specjalną odpowiedzialność. Bogactwo i wolność stwarzają specjalne zobowiązanie."[1]

w sztuce, w literaturze, w muzyce[edytuj | edytuj kod]

  • Tragedia o bogaczu i Łazarzu (anonim XVII wiek)[2]

Przypisy

  1. "..naszymi bogactwami i naszą wolnością, jeżeli, gdziekolwiek, Łazarz dwudziestego wieku leży u naszej bramy." Testament 2005 s.48
  2. Jerzy Treder Tragedia o bogaczu i Łazarzu Wydawn. Uniwersytetu Gdańskiego, 1999
Wikimedia Commons