Przytulia bagienna

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Przytulia bagienna
Galium uliginosum - lodumadar Keilas.jpg
Systematyka[1]
Domena eukarionty
Królestwo rośliny
Klad rośliny naczyniowe
Klad Euphyllophyta
Klad rośliny nasienne
Klasa okrytonasienne
Klad astrowe
Rząd goryczkowce
Rodzina marzanowate
Rodzaj przytulia
Gatunek przytulia bagienna
Nazwa systematyczna
Galium uliginosum L.
Sp. Pl. 1: 106. 1753
"(comns)" Zdjęcia i grafiki w Commons
Kwiaty

Przytulia bagienna (Galium uliginosum L.) – gatunek rośliny należący do rodziny marzanowatych. Jest pospolity na całym obszarze Polski.

Morfologia[edytuj | edytuj kod]

Morfologia
Łodyga
Leżąca lub wspinająca się, czterokanciasta, ulistniona, o wysokości do 60 cm. Jest szorstka, dzięki skierowanym w dół szczecinkom. Umożliwiają one przytrzymywanie się delikatnej łodygi na pędach innych roślin i innych podporach.
Liście
Lancetowate, na szczycie z krótkim ostrzem, zebrane w okółkach od 5 do 8 listków. Są najszersze w połowie i mają szorstkie brzegi.
Kwiaty
Zebrane w szeroko rozgałęzioną, luźną wiechę na szczycie łodygi. Kwiaty o średnicy 2,5–3 mm wyrastają na krótkich szypułkach, mają białe płatki i żółte pylniki.
Owoc
Rozłupnia rozpadająca się na jajowate, drobno brodawkowane rozłupki.
Gatunki podobne
Gatunek podobny do przytulii błotnej (Galium palustre). Różni się od niej m.in. tym, że po wysuszeniu nie czernieje.

Biologia i ekologia[edytuj | edytuj kod]

Bylina, hemikryptofit. Kwitnie od maja do czerwca. Rośnie na podmokłych łąkach, torfowiskach, brzegach wód. Preferuje stanowiska umiarkowanie naświetlone, umiarkowanie ciepłe warunki klimatyczne. Gleby świeże lub wilgotne, obojętne lub zasadowe, umiarkowanie ubogie (mezotroficzne). W klasyfikacji zbiorowisk roślinnych, gatunek charakterystyczny dla rzędu ( O.) Molinietalia caerulae[2].

Przypisy

  1. Stevens P.F.: Angiosperm Phylogeny Website (ang.). 2001–. [dostęp 2009-05-27].
  2. Władysław Matuszkiewicz: Przewodnik do oznaczania zbiorowisk roślinnych Polski. Warszawa: Wyd. Naukowe PWN, 2006. ISBN 83-01-14439-4.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. D. Gayówna, Ewa Śliwińska: Rośliny łąk. Warszawa: PZWS, 1960.