Psalm 95

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Psalm 95 – jeden z utworów zgromadzonych w biblijnej Księdze Psalmów, określany czasami jako liturgia prorocka[1].

Jego numer przyjęty został za Biblią hebrajską, Septuaginta i Wulgata nadają mu numer 94.

Gatunek literacki i okoliczności powstania[edytuj | edytuj kod]

Psalm 95 składa się z dwóch, wyraźnie odróżnialnych części: hymnu (wiersze 1-7) i upomnienia o charakterze prorockim (wiersze 7-11). Z tego powodu niektórzy uczeni (Cheyne, Wellhausen) sądzili że był on złożony z dwóch różnych oddzielnych utworów.

Analiza treści pozwala przypuścić, że psalm był pieśnią śpiewaną przez różne chóry przy wejściu do świątyni jerozolimskiej. Posiada też fragmenty paralelne do Psalmów 81 i 100.

Psalm 95 jest anonimowy. Septuaginta przypisywała jego autorstwo Dawidowi. Współcześni uczeni dzielą się w opiniach co do czasu powstania; jedni przypuszczają że powstał w czasach królewskich, inni (Deisller, Nötscher) - że raczej po okresie niewoli.

Treść i teologia[edytuj | edytuj kod]

Pierwsza część psalmu ma charakter hymnu dziękczynnego i wysławia Jahwe oraz Boże dzieło stworzenia. W pierwszym wierszu określa Boga 'Skałą naszego zbawienia, a następnie jako wielkiego Boga i króla nad wszelkich bogów. Dwukrotnie psalm zachęca do przystąpienia do Boga i oddania mu pokłonu.

W drugiej części - wyroczni - przemawia sam Bóg, który nawiązuje do czterdziestoletniej wędrówki Izraelitów przez pustynię do Ziemi Obiecanej, gdzie Izraelici nieraz okazywali się niewierni:

Nie zatwardzajcie serc waszych jak w Meriba,
jak na pustyni w dniu Massa
Tam wystawiali Mię na próbę ojcowie wasi
i doświadczali Mię, choć patrzyli na moje dzieło.

Za swoją niewierność Izraelici zostali skazani na błądzenie po pustyni aż do śmierci (Lb 14,32 i następne). Upomnienie psalmisty ma uprzytomnić wiernym, że prawdziwa pobożność polega nie tylko na uwielbieniu Boga, co na życiu zgodnie z Bożą wolą, gdyż Izraelici są ludem Jego pastwiska[2].

Druga część (wiersze 7-11) cytowane są w Nowym Testamencie w Liście do Hebrajczyków, gdzie zostają odczytane chrystologicznie - a próba na pustyni, której nie przeszli przodkowie odbiorców Psalmu jest aktualna też dla chrześcijan, bo można uwierzyć i wejść do królestwa Bożego, można też odrzucić wiarę i być na zawsze wykluczonym[3].

Zastosowanie[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Katolicki komentarz biblijny (2001) s. 509
  2. 2,0 2,1 Psalm 95 w Biblii poznańskiej, Poznań 1999, tom II, s. 256-257
  3. Biblia Paulistów. Częstochowa: Edycja Świętego Pawła, 2008, s. 2626.
  4. Śpiewnik Śpiewajmy Jehowie: pieśń nr 13 Modlitwa dziękczynna (Psalm 95:3)

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Stanisław Łach: Księga Psalmów: Wstęp - przekład z oryginału - komentarz - ekskursy. Poznań: Pallotinum, 1990, s. 412-414.
  • John S. Kselmann, Michael L. Barre: Księga Psalmów. W: Katolicki komentarz biblijny. Raymond E. Brown, Joseph A. Fitzmyer, Roland E. Murphy (red. wyd. oryg.), Waldemar Chrostowski (red. wyd. pol.). Warszawa: 2001, s. 509. ISBN 83-7146-080-5.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]