Pseudopałanka zielona
| Pseudopałanka zielona | |
 |
|
| Systematyka | |
| Domena | eukarionty |
| Królestwo | zwierzęta |
| Typ | strunowce |
| Podtyp | kręgowce |
| Gromada | ssaki |
| Podgromada | ssaki żyworodne |
| Szczep | ssaki niższe |
| Nadrząd | torbacze |
| Rząd | dwuprzodozębowce |
| Rodzina | pseudopałankowate |
| Rodzaj | Pseudochirops |
| Gatunek | pseudopałanka zielona |
| Nazwa systematyczna | |
| Pseudochirops archeri[1] | |
| (Collett, 1884) | |
| Kategoria zagrożenia (CKGZ)[2] | |
 |
|
 Systematyka w Wikispecies |
|
 Galeria zdjęć w Wikimedia Commons |
|
Pseudopałanka zielona[3] (Pseudochirops archeri) – gatunek torbacza z rodziny pseudopałankowatych.
Spis treści |
[edytuj] Występowanie i biotop
Północno-wschodnie Queensland, pomiędzy Cairns i Townsville. Zamieszkuje lasy górskie położone powyżej 250 m n.p.m.
[edytuj] Charakterystyka ogólna
| Podstawowe dane (samce większe od samic) | |
|---|---|
| Długość ciała | 34-38 cm |
| Długość ogona | 31-33 cm |
| Masa ciała | 1050-1350 g |
| Liczba młodych w miocie |
1-2 |
[edytuj] Wygląd
Mały torbacz o zielonkawym kolorze futra, ze srebrzystym pasem wzdłuż kręgosłupa. Głowa o małych uszach i dużych oczach, przy których znajdują się białe plamy. Ogon o chwytnej końcówce. Zielonkawą barwę powoduje nakładanie się żółtego i czarnego barwnika. Dwa palce przedniej łapy są przeciwstawne trzem pozostałym. Uzębienie podobne do tego występującego u koali, przystosowane do cięcia liści.
[edytuj] Tryb życia
Jest aktywna głownie nocą, dzień spędza śpiąc w pozycji wyprostowanej, w rozwidleniu gałęzi, opuszczając kryjówkę, tylko wtedy gdy jest zaniepokojona. W razie niebezpieczeństwa ratuje się szybką ucieczką. Jest zwierzęciem prowadzącym samotniczy tryb życia. Nie buduje gniazd. Rzadko się odzywa. Okres rozrodczy tego gatunku trwa czerwca i lipca. Samica rodzi najczęściej jedno młode, które spędza w torbie matki kilka miesięcy. Po opuszczeniu torby, młode jest noszone przez matkę na plecach do chwili, aż będą w stanie samodzielnie za nią podążać.
Pseudochirops archeri żywi się wyłącznie różnymi gatunkami figowców
[edytuj] Znaczenie
Na gatunek ten polują sowy, pyton dywanowy i niełaz wielki.
[edytuj] Zagrożenie i ochrona
W Czerwonej Księdze Gatunków Zagrożonych Międzynarodowej Unii Ochrony Przyrody i Jej Zasobów został zaliczony do kategorii niskiego ryzyka LC[4]. Jest gatunkiem szybko przystosowującym się do zmiennych warunków otoczenia. Może przeżyć na niewielkich terenach porośniętych lasami deszczowymi, wśród figowców pozostałych po wyrębach.
Przypisy
- ↑ Pseudochirops archeri w: Integrated Taxonomic Information System (ang.)
- ↑ Pseudochirops archeri. Czerwona Księga Gatunków Zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) (ang.)
- ↑ E. Keller, prof. dr. J. H. Reichholf, G. Steinbach i inni: Leksykon zwierząt: Ssaki. Cz. 1. Warszawa: Horyzont, 2001, s. 34. ISBN 83-7227-610-2.
- ↑ Pseudochirops archeri. Czerwona Księga Gatunków Zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) (ang.) [dostęp 22 października 2008]
[edytuj] Bibliografia
- Sarah Davis: Pseudochirops archeri (ang.). Animal Diversity Web. [dostęp 27 czerwca 2008].
- Wilson Don E. & Reeder DeeAnn M. (red.) Pseudochirops archeri. w: Mammal Species of the World. A Taxonomic and Geographic Reference (Wyd. 3.) [on-line]. Johns Hopkins University Press, 2005. (ang.) [dostęp 27 czerwca 2008]
- E. Keller, prof. dr. J. H. Reichholf, G. Steinbach i inni: Leksykon zwierząt: Ssaki. Cz. 1. Warszawa: Horyzont, 2001. ISBN 83-7227-610-2.
