Pseudocrenilabrinae

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Pseudocrenilabrinae
Fowler, 1935
Gębacz wielobarwny (Pseudocrenilabrus multicolor)
Gębacz wielobarwny (Pseudocrenilabrus multicolor)
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada kostnoszkieletowe
Podgromada promieniopłetwe
Rząd okoniokształtne
Podrząd wargaczowce
Rodzina pielęgnicowate
Podrodzina Pseudocrenilabrinae
Plemiona[1]
Systematyka Systematyka w Wikispecies
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Pseudocrenilabrinaeklad w randze podrodziny ryb z rodziny pielęgnicowatych (Cichlidae) obejmujący gatunki występujące w Afryce i na Bliskim Wschodzie[2][3]. Jest taksonem siostrzanym dla Cichlinae, do której zaliczono pielęgnice występujące w krainie neotropikalnej[3]. Typem nomenklatorycznym podrodziny jest Pseudocrenilabrus.

Występowanie[edytuj | edytuj kod]

Zasięg występowania Pseudocrenilabrinae obejmuje większość kontynentu afrykańskiego, z wyjątkiem terenów pustynnych i skrajnie południowych, oraz niektóre kraje Bliskiego Wschodu (Syria, Izrael i Iran).

Klasyfikacja[edytuj | edytuj kod]

Klasyfikacja biologiczna tej grupy ryb zmieniała się wielokrotnie przez ostatnie 100 lat.

Information icon.svg Zobacz więcej w artykule Pielęgnicowate, w sekcji Klasyfikacja.

Liczne z zaliczanych do niej rodzajów grupowano w plemiona na podstawie cech morfologicznych. Jednym z badaczy, który wniósł znaczny wkład w poznanie tej grupy ryb był Max Poll, autor jednej z kilku klasyfikacji pielęgnic. Pielęgnice z jeziora Tanganika Poll sklasyfikował w 12 plemionach (w tym 8 jest endemicznych), ale tylko u 5 z tych plemion potwierdzono monofiletyzm[4].

W jednej z ostatnich propozycji filogenetycznych obejmujących całą podrodzinę Pseudocrenilabrinae wymienione zostały m.in. plemiona Bathybatini, Chromidotilapiini, Cyprichromini, Ectodini, Eretmodini, Haplochromini, Hemichromini, Lamprologini, Limnochromini, Perissodini, Tilapiini, Tropheini i Tylochromini, jednak badania nie potwierdziły monofiletyzmu tak zdefiniowanej grupy, choć większość z tych plemion jest monofiletyczna. Pomimo wielu przeprowadzonych badań filogenetycznych relacje pokrewieństwa oraz czas pojawienia się afrykańskich pielęgnic pozostawały nieustalone. Problematycznymi taksonami były Heterochromis, kameruńska Etia nguti oraz jeden z najliczniejszych w gatunki, parafiletyczny, obejmujący panafrykańskie tilapie – „Tilapiini”.

Postęp w ustalaniu filogenezy pielęgnic przyniosły badania molekularne. Połączone analizy morfologiczne i molekularne wykazały monofiletyzm plemion:

przy czym Heterochromis został umieszczony poza tym kladem.

W dalszych badaniach ustalono, że najczęściej występująca liczba chromosomów w kariotypie ryb w obrębie Pseudocrenilabrinae to 2n = 44. Bazując na charakterystykach kariotypu ustalono, że podrodzina dzieli się wyraźnie na dwie grupy (ang.) tilapiine i haplochromine[5]. Pierwsza z nich obejmuje szeroko rozprzestrzenione ryby powszechnie zwane tilapiami, przez Ethelwynn Trewavas zaliczone do plemienia Tilapiini, i jest parafiletyczna, a druga tzw. pielęgnice wschodnioafrykańskie, przez Kullandera wyodrębniane do podrodziny Haplochrominae. Dalsze badania wykonane przez zespół Julii Schwarzer w 2009 roku z wykorzystaniem DNA wyłoniły w obrębie Haplotilapiini 3 monofiletyczne grupy, siostrzane dla Etia nguti, roboczo nazwane przez autorów: „Oreochromini”, „Boreotilapiini” i „Austrotilapiini”[1]. Nazwy tych grup nie są formalnymi nazwami taksonów i nie należy ich stosować w nomenklaturze zoologicznej zgodnej z ICZN. Badania Schwarzer i współpracowników wykazały zależność rozwoju linii ewolucyjnych pielęgnic od przyjętej strategii rozrodczej oraz rozmieszczenia geograficznego, potwierdziły parafiletyzm rodzaju Tilapia sensu stricto oraz dały podstawy do przeprowadzenia rewizji taksonomicznych w obrębie tej podrodziny.

Rodzaje[edytuj | edytuj kod]

Ze względu na zmiany zachodzące nadal w klasyfikacji podrodziny, poniżej podano wyróżniane w niej rodzaje[6]:

Przypisy

  1. 1,0 1,1 Schwarzer et al. The root of the East African cichlid radiations. „BMC Evolutionary Biology”. 9, s. 186, 2009. DOI: 10.1186/1471-2148-9-186 (ang.). 
  2. J. S. Sparks, W. L. Smith. Phylogeny and biogeography of cichlid fishes (Teleostei: Perciformes: Cichlidae). „Cladistics”. 20, s. 501–517, 2004. DOI: 10.1111/j.1096-0031.2004.00038.x (ang.). 
  3. 3,0 3,1 W. L. Smith, P. Chakrabarty, J. S. Sparks. Phylogeny, taxonomy, and evolution of Neotropical cichlids. „Cladistics”. 24, s. 1–17, 2008. DOI: 10.1111/j.1096-0031.2008.00210.x (ang.). 
  4. Salzburger et al. Phylogeny of the Lake Tanganyika Cichlid Species Flock and Its Relationship to the Central and East African Haplochromine Cichlid Fish Faunas. „Systematic Biology”. 51 (1), s. 113–135, 2002. DOI: 10.1080/106351502753475907 (ang.). 
  5. Poletto et al. Chromosome differentiation patterns during cichlid fish evolution. „BMC Genetics”. 11, s. 50, 2010. DOI: 10.1186/1471-2156-11-50 (ang.). 
  6. Eschmeyer, W. N. & Fricke, R.: Catalog of Fishes electronic version (7 June 2012) (ang.). California Academy of Sciences. [dostęp 2012].