Pseudohistoria

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Pseudohistoria – termin najczęściej określający zamieszczane w pewnych książkach tezy o podłożu historycznym, ale odbiegające od standardów metod historycznych w taki sposób, by przedstawić ich wnioski w złym świetle. Prace, które przedstawiają kontrowersyjne wnioski dotyczące nowych, przypuszczalnych lub spornych dowodów historycznych, w szczególności dotyczące polityki, wojska czy religii, są często określane mianem pseudohistorii.

Cechy[edytuj | edytuj kod]

  • Praca najczęściej ma podłoże polityczne, religijne itp.;
  • Informacje o pracy nie są zamieszczone w czasopismach naukowych lub praca taka nie ma odpowiedniej recenzji;
  • Kluczowe dowody wspierające tezy postawione w książce są (musi być spełniona chociaż jedna cecha z poniższych):
    • przypuszczalne;
    • kontrowersyjne;
    • niepoprawne;
    • źle uźródłowione;
    • zinterpretowane w nieuzasadnionym świetle;
    • wyolbrzymione;
    • wyrwane z kontekstu;
    • wypaczone, nieuczciwe;
  • W pracy są przedstawione "nowe" interpretacje i wyjaśnienia wyników badań historycznych, które można uznać za pewne;
  • Praca odrzuca lub ignoruje zrecenzowane i dobrze udokumentowane konkurencyjne (i możliwie prostsze) wytłumaczenia lub interpretecje tych samych faktów, przykładowo opierając się na jednej lub wielu teoriach spiskowych[1].

Przykłady[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Robert Todd Carroll, The skeptic’s dictionary. Hoboken: John Wiley & Sons (2003), s. 305.