Pseudomalachit

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Pseudomalachit
Pseudomalachite-Quartz-76708.jpg
Właściwości chemiczne i fizyczne
Inne nazwy lunnit, ehlit, fosforokalcyt
Skład chemiczny Cu5[(OH)2PO4
Twardość w skali Mohsa 4 - 5,5
Układ krystalograficzny jednoskośny
Gęstość minerału 2,98 g/cm³
Właściwości optyczne
Barwa zielonoszmaragdowa
Połysk szklisty, tłusty
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Pseudomalachit (znany także jako lunnit, ehlit, fosforokalcyt, trombolit, dyhydryt, prasyn, tagilit) – minerał bardzo rzadki, podobny do malachitu[1].

Minerał ten bywa nazywany także fosforokalcytem, lunnitem (od nazwiska chemika, Lunna) oraz ehlitem (od nazwy miejscowości Ehle w Niemczech, gdzie został odkryty).

Charakterystyka[edytuj | edytuj kod]

Właściwości[edytuj | edytuj kod]

Bardzo rzadko tworzy pojedyncze kryształy o pokroju krótkosłupkowym, tabliczkowym, igiełkowym lub włoskowym. Występuje w skupieniach włókniste, groniaste, sferolityczne bądź nerkowate, tworzy nacieki i naskorupienia. Odznacza się intensywną, zielonoszmaragdową barwą, jest kruchy, przezroczysty. Nie „burzy” z kwasem solnym (tą reakcją odróżnia się go od malachitu), ale rozpuszcza się w kwasach i stapia się w płomieniu dmuchawki.

Występowanie[edytuj | edytuj kod]

Jest minerałem strefy utleniania kruszców miedzi, przede wszystkim chalkopirytu. Najczęściej współwystępuje z takimi minerałami jak: malachit, azuryt, chalkopiryt, kupryt, tenoryt, chryzokola, limonit, chalcedon.

Miejsca występowania:

Zastosowanie[edytuj | edytuj kod]

  • czasami wykorzystywany jest jako kamień ozdobny,
  • do wyrobu drobnej galanterii,
  • ceniony kamień kolekcjonerski.

Wydobywany jest jedynie ze względu na to, że towarzyszy różnym rudom miedzi.

Przypisy

  1. Leksykon Górniczy: pseudomalachit. [dostęp 2011-08-12].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]